Felieton pisany w 2010 roku i odnoszący się do dostępnych w tamtym roku danych statystycznych- pokazywał, jak wiele roboczogodzin spędzają przy komputerach użytkownicy Internetu. Głównie bawiąc się. Wyróżniona w tekście informacja mówi, że budowa 64K views, 548 likes, 55 loves, 28 comments, 496 shares, Facebook Watch Videos from PRAWA Strona Medalu: Polska Szabla - krótki filmik demonstracyjny Polish Sabre training (short demo) Janusz Pajewski. 1871-1918. Wyjanienia wymaga periodyzacja okresu. Rok 1871 jako punkt wyjcia jest. dat umown. Jest to punkt zwrotny w dziejach politycznych (klska Francji. historii gospodarczej, ani dla historii kultury. Wielu uczonych przyjmuje. przeciwko zastosowaniu tego podziau. Pospolite Ruszenie Królestwa Polskiego, Warszawa. 1,981 likes · 7 talking about this. Jesteśmy grupą kultywującą tradycję Rzeczpospolitej z okresu XVII Below is a massive list of pospolite ruszenie words - that is, words related to pospolite ruszenie. The top 4 are: szlachta , kingdom of poland , polish-lithuanian commonwealth and sejm . You can get the definition(s) of a word in the list below by tapping the question-mark icon next to it. nonton film miracle in cell no 7 sub indo bioskopkeren. Od wieku XVIII państwo francuskie wielokrotnie zmieniało swój ustrój. Były to monarchia, republika, cesarstwo, ponownie monarchia, znowu republika, kolejne cesarstwo i kolejne republiki. Po drodze Francją rządzili król Ludwik XVI, cesarz Napoleon I czy Ludwik XVIII. Nie zawsze też Wersal był miejscem, gdzie przebywała najważniejsza osoba w państwie. Francja wdawała się w liczne konflikty z innymi państwami europejskimi, co czasem nie pozostawało bez wpływu na system rządów, najczęściej jednak obowiązywał już ustrój republikański. Łącznie do tej pory Francja miała pięć szukasz więcej informacji i ciekawostek historycznych, sprawdź także zebrane w tym miejscu artykuły o historii Francji. Pierwsze Republiki Francuskie I Republika, Ludwik XVI i jego egzekucja, Napoleon I konsulem, cesarstwo Okoliczności powstania I Republiki są znane: rewolucja francuska, aresztowany, a potem ścięty został Ludwik XVI, Wersal stracił swoją pozycję, władza była w rękach Komuny oraz Zgromadzenia Prawodawczego, wszechobecny był terror. Do tego doszła jeszcze wojna z Austrią. Na przełomie sierpnia i września 1792 roku odbyły się pierwsze powszechne (tylko dla mężczyzn) wybory do Konwencji. Frekwencja była jednak dramatycznie niska: 10%. Od dnia 22 września 1792 roku formalnie datuje się początek funkcjonowania I Republiki. Sprzyjające okoliczności pozwoliły na odwrócenie losów wspomnianej wojny, jednakże aneksja Belgii, Nadrenii i Bazylei spowodowała, że powstała koalicja antyfrancuska. W obliczu kryzysu (również wewnętrznego) powołany został Komitet Ocalenia Publicznego z istotną rolą Dantona a później Robespierre’a. Sytuacja na frontach wojennych była coraz gorsza, ale pospolite ruszenie oraz mobilizacja narodu w obliczu zagrożenia sprawiły, że zostało ono zażegnane. Pomogła w tym również sprzeczność interesów członków koalicji. Francuski naród miał dosyć polityki terroru, co doprowadziło do przewrotu z dnia 27 grudnia 1794 roku. Robespieryści zostali aresztowani, a sam Robespierre został zgilotynowany (wcześniej Robespierre walnie przyczynił się do ścięcia Dantona). Rządy „termidorianów” nie uspokoiły jednak sytuacji. 23 września 1795 roku przyjęta została „konstytucja roku III”. Wprowadzono dwuizbowy parlament (Rada Pięciuset, Rada Starszych), zaś rządem miał być liczący pięć osób Dyrektoriat. W praktyce system ten okazał się nieefektywny. W międzyczasie zaczynała już wzrastać rola Napoleona Bonapartego. Póki co Francję czekać miał następny zamach stanu, tym razem z 4 września 1797. Napoleon miał jednak niedługo zacząć odgrywać istotną rolę: w dniu 9 listopada 1799 roku został mianowany dowódcą wojskowym Paryża, co było elementem kolejnego już zamachu stanu. 10 listopada zmuszono parlament do wydania zgody na rewizję konstytucji. Tego dnia władza została przez parlament powierzona trzem konsulom: Bonapartemu, Sieyésowi oraz Rogerowi Ducosowi. Na mocy konstytucji roku VIII (grudzień 1799) Napoleonowi przyznano na 10 lat funkcję Pierwszego Konsula. Po drodze Francja wygrała jeszcze wojnę z Austrią. Zwieńczeniem zaś przejęcia władzy przez Napoleona była ustawa z 18 maja 1804 roku, na mocy której republika została mu „powierzona”. 2 grudnia 1804 roku Napoleon I przy obecności papieża Piusa VII koronował się w Reims na cesarza Francji. II Republika, król Ludwik Filip ucieka z Francji, prezydent na czele państwa II Republika Francuska istniała zdecydowanie najkrócej ze wszystkich. Jej powstanie było w zasadzie następstwem rewolucji lutowej, kiedy to abdykował i uciekł król Ludwik Filip, zaś oburzony lud spalił nawet jego tron. Utworzony został Rząd Tymczasowy, który 24 lutego 1848 roku proklamował republikę. Postanowiono o przyjęciu zasady powszechnego głosowania, które ponownie dotyczyło tylko mężczyzn. Wprowadzona została wolność prasy i stowarzyszeń, a w koloniach zniesiono niewolnictwo. W wyniku przeprowadzonych wyborów wyłonione miało zostać Zgromadzenie Narodowe, które następnie miało opracować konstytucję. Wybory odbyły się w dniach 23 i 24 kwietnia 1848 roku, frekwencja wyniosła aż 84%. Sromotną klęskę poniosły w nich środowiska lewicowe. Zgromadzenie po raz pierwszy zebrało się 4 maja i potwierdziło proklamowanie republiki. Latem miała miejsce tzw. rewolucja czerwcowa, która została krwawo stłumiona. W samych walkach zginęło około 5 000 ludzi, w tym 4 000 powstańców, a później rozstrzelano kolejnych 1 500 robotników. 4 listopada 1848 roku przyjęta została konstytucja, ustanawiająca jako organ ustawodawczy Zgromadzenie Prawodawcze oraz jako organ wykonawczy prezydenta, który jednocześnie miał kierować rządem. W pierwszych powszechnych wyborach prezydenckich zdecydowanie zwyciężył Ludwik Napoleon Bonaparte, otrzymawszy niemalże 75% głosów (5,5 mln). Stopniowo umacniał on swoją pozycję, by ostatecznie 2 grudnia 1851 roku, dokładnie w rocznicę koronacji Napoleona I, przeprowadzić zamach stanu. Około 250 posłów zostało aresztowanych. Ludwik Napoleon rozwiązał parlament. Bunty i powstania zostały stłumione. W rozpisanym zaś na 21 – 22 grudnia 1851 roku plebiscycie aż 92% głosujących poparło działania Ludwika, zaś kolejny plebiscyt z 21 – 22 listopada 1852 roku przywrócił we Francji cesarstwo. Ustrój republikański ponownie musiał zaczekać. A może zainteresuje cię także ten artykuł na temat kolonii francuskich?Republiki Francuskie od końca XIX wieku III Republika – okres od wojny z Prusami do państwa Vichy III Republika została we Francji ustanowiona po przegranej wojnie z Prusami, która miała miejsce w latach 1870-1871. W wyniku tego konfliktu Francja utraciła Alzację i Lotaryngię. Dopiero w roku 1875 udało się uchwalić nową konstytucję znacznie zmieniającą dotychczasowy sposób rządzenia państwem. Ustrojowo Francja miała stać się republiką parlamentarną. Parlament miał być dwuizbowy i składać się z Izby Deputowanych i Senatu. Z kolei za władzę wykonawczą odpowiadać miał prezydent (wybierany przez parlament) oraz powoływany przez niego rząd. Trzeba podkreślić dość dużą niestabilność systemu politycznego Francji w pierwszych latach istnienia III republiki. Uśredniając kolejne rządy, nie były bowiem w stanie przetrwać nawet 9 miesięcy. Koniec XIX wieku i początek XX to lepsze lata dla Francji pod względem polityki międzynarodowej. Francuskie imperium kolonialne ponownie się powiększyło, zaś z I wojny światowej Francja wyszła wzmocniona, w jej granice powróciły Alzacja i Lotaryngia. Jednakże niestabilność systemu politycznego w państwie była nadal znacząca. Pierwszy prezydent V republiki Charles de Gaulle w 1942 roku - fot. domena publiczna Koniec istnienia III republiki w oczywisty sposób wiąże się z początkiem II wojny światowej. Po jej rozpoczęciu przez nazistowskie Niemcy Francja pomimo formalnego wypowiedzenia wojny nie przystąpiła do działań wojennych. Istnienie III Republiki kończą dwa wydarzenia: podbicie państwa przez III Rzeszę, co stało się faktem w czerwcu 1940 roku oraz to, że proklamowane przez marszałka Philippe Pétaine’a zostało kolaboracyjne państwo ze stolicą w Vichy. IV Republika – okres od II wojny światowej do kryzysu lat 50., konflikty w koloniach Początki IV Republiki we Francji były trudne. Po zakończeniu II wojny światowej społeczeństwo francuskie postawiono przed wyborem: kontynuacja funkcjonowania państwa w formacie znanym z III republiki, czy tworzenie całkowicie nowej konstrukcji? Na 21 października 1945 roku rozpisano referendum, w którym Francuzi mieli się wypowiedzieć w tej sprawie. Rezultat był miażdżący: aż 96,4% głosujących sprzeciwiła się kontynuowaniu III republiki. Trzeba było na nowo rozpocząć prace nad konstytucją. Zostały one zakończone przez Zgromadzenie Narodowe w kwietniu roku 1946. Konstytucja miała zostać zatwierdzona w kolejnym referendum, jednakże 5 maja projekt został przez Francuzów odrzucony. Powrócono zatem do prac. Kolejne referendum odbyło się 13 października i tym razem większością głosów (aczkolwiek zwykłą: 9 mln za, 7,8 mln przeciw 7,8 mln wstrzymujących się) konstytucja została przyjęta. Weszła w życie 27 października i to na ten dzień datuje się początek istnienia IV Republiki. Zmienił się nieco system rządów. W dalszym ciągu parlament był dwuizbowy, jednakże były to wtedy Zgromadzenie Narodowe i Rada Republiki, przy czym ten drugi organ dysponował mniejszym zakresem kompetencji. W dalszym ciągu to parlament wybierał prezydenta, natomiast na czele rządu stał premier. Ponownie niestabilnością wykazał się system polityczny: w ciągu całego okresu istnienia IV republiki Francja miała aż 24 rządy. Zagorzałym krytykiem ówczesnego systemu partyjnego był Charles de Gaulle. IV Republika miała na swoim koncie kilka sukcesów międzynarodowych, w roku 1949 stała się bowiem jednym z założycieli NATO, zaś w roku 1957 współuczestniczyła w tworzeniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Jednak lata 50. XX wieku to dla Francji głównie czas kryzysu. Główną „przyczyną” były coraz silniej zaznaczające się dążenia niepodległościowe kolonii francuskich. Od imperium odpadły Indochiny. Na niepodległość zaczęły wybijać się kolonie afrykańskie. W Algierii w 1954 roku wybuchło powstanie. W kontekście ostatniej sprawy doszło nawet do tego, że kiedy zmęczona wojną Francja chciała usiąść z Algierczykami do stołu rokowań, znajdujące się na miejscu wojska Francji wypowiedziały posłuszeństwo rządowi. Na scenie ponownie pojawił się Charles de Gaulle, któremu powierzono stanowisko premiera, jednocześnie upoważniając go do stworzenia nowej konstytucji. Nową ustawę zasadniczą w referendum z 28 września 1958 roku poparło aż 17,6 mln głosujących przy 4,6 mln głosów przeciw. IV Republika przestała istnieć. Ostatnia jak dotąd, V Republika Francuska Licznik Republik Francuskich na razie zatrzymał się na cyfrze pięć. Wspomniana powyżej konstytucja po raz kolejny zmieniła balans, jeżeli chodzi o zakres kompetencji, jakie nadawała poszczególnym organom państwowym. Dwuizbowym parlamentem są od tej pory Zgromadzenie Narodowe oraz Senat. Kompetencje tych izb zostały jednak ograniczone na korzyść prezydenta. Sam de Gaulle w roku 1959 został prezydentem Francji. Angażował się w działania związane z wojskowością, np. w budowę francuskich sił nuklearnych. Z drugiej strony w roku 1966 zadecydował o wycofaniu Francji ze struktur militarnych NATO, twierdząc, że zostały one opanowane przez Anglosasów. De Gaulle rządził Francją do 28 kwietnia 1969 roku, kiedy podał się do dymisji. Jej przyczyną była porażka w referendum jego pomysłu dotyczącego planów reform ustrojowych. Po Charlesie de Gaulle’u V Republika miała jak do tej pory 7 prezydentów. Warto poświęcić chwilę postaci Jacquesa Chiraca, który na początku swojej prezydentury dążył do porozumienia z innymi państwami zachodnimi, czego wyrazem był częściowy powrót Francji do wojskowych struktur NATO. Z drugiej strony wydarzenia, jakie miały miejsce w kontekście inwazji USA na Irak sprawiły, że Jacques Chirac wespół z Gerhardem Schröderem znaleźli się na przeciwległym biegunie wobec Stanów Zjednoczonych oraz ich ówczesnych sojuszników, w tym Polski. Za Jacquesa Chiraca (w roku 2000) została skrócona kadencja prezydenta, z 7 do 5 lat. Od zakończenia jego drugiej kadencji wydaje się, że Francja powróciła do znanej już z historii niestabilności politycznej, gdyż jak dotąd żaden z kolejnych prezydentów nie został ponownie wybrany. Autor: Herbert Gnaś Bibliografia: B. Bankowicz, M. Bankowicz, A. Dudek, Leksykon historii XX wieku, Kraków Baszkiewicz, Historia Francji, Ossolineum, Warszawa Chwalba, Historia powszechna. Wiek XIX, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008. Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dla 96,4% czytelników artykuł okazał się być pomocny Polonia ma coraz mniej czasu, aby zgłosić się do swoich konsulów. To warunek, aby wziąć udział w wyborach prezydenckich, ale wcale nie gwarancja oddania głosu, bo czasu na głosowanie korespondencyjne też będzie mało. Są obawy, że listonosze nie wszędzie dotrą na czas. Materiał magazynu "Polska i Świat".Dla Polaków za granicą wyborcza machina już ruszyła. Zgodnie z wyjaśnieniami zamieszczonymi na rządowych stronach, jeżeli wyborca nie wpisywał się do spisu wyborców przed wyborami zarządzonymi na 10 maja 2020 r., zamiar głosowania korespondencyjnego może zgłosić konsulowi najpóźniej do poniedziałku 15 czerwca 2020 r. - ustnie, pisemnie, telefaksem lub w formie wyborca był wpisany do spisu wyborców przed wyborami zaplanowanymi na 10 maja, ale zmienił miejsce pobytu przed dniem głosowania lub zamierza głosować korespondencyjnie, to powinien najpóźniej do wtorku 16 czerwca 2020 r. zawiadomić o tym konsula, u którego wcześniej zgłosił zamiar głosowania. Konsul dokona odpowiedniej zmiany w spisie lub odnotuje w spisie wyborców fakt zgłoszenia zamiaru głosowania 22 czerwca konsulowie mają wysłać pakiety wyborcze, a najpóźniej do 26 czerwca, po czterech dniach, muszą otrzymać z powrotem wypełnione karty. Trwa rejestracjaW tej kampanii w ogóle czasu jest mało, ale słów skierowanych do Polaków za granicą jest jak na lekarstwo i to niezależnie od kandydata - a jest o kogo się bić. Do godziny 16 w piątek już zarejestrowało się 180 tysięcy Polaków chętnych do głosowania za granicą. Najwięcej w Wielkiej Brytanii - blisko 60 tysięcy, w Niemczech 29 tysięcy, w Stanach Zjednoczonych 14 tysięcy, a w Irlandii 11 tysięcy Polaków. Oczywiście licznik wciąż bije. - Widać, że rządzący starają się ograniczać prawa Polonii. W 21 krajach będzie głosowanie korespondencyjne. Dlatego tak ważne jest to, by się rejestrować – apeluje do wyborców Rafał Trzaskowski, kandydat Koalicji Obywatelskiej na prezydenta. Wielu Polaków jednak boi się, że głosowanie korespondencyjne za granicą może okazać się fikcją. Do dużych ośrodków poczta pewnie dotrze, ale kilka dni na wysłanie, odebranie i dostarczenie głosów na prowincji może nie wystarczyć. - To lekceważenie Polonii, to traktowanie nas z pogardą sprawiło, że nawet tradycyjne, konserwatywne środowisko Polaków jest bardzo rozgniewane – mówi Maciej Dokurno ze stowarzyszenia Polski zależy na głosach Polonii?Rząd utworzył na całym świecie o połowę mniej komisji niż w poprzednich wyborach. Z powodu pandemii, w niektórych krajach głosować będzie można tylko korespondencyjnie. W innych tylko osobiście lub możliwe będą obie metody głosowania. Informacji trzeba szukać na stronach ambasad. - Jak trzeba, to rządzący potrafią nawoływać "jesteście nam potrzebni, wracajcie do kraju". Ale jak trzeba poważnie potraktować obywateli, którzy są poza granicami, to już ich nie ma i można ich traktować tak, jak się traktuje – zwraca uwagę niezależny kandydat na prezydenta Szymon Hołownia. - Widać, jaki jest rozgardiasz z tymi wyborami. Jak trzeba będzie to wszystko prostować i naprawiać – mówi Władysław Kosiniak-Kamysz, kandydat PSL na prezydenta. Niektórym kandydatom na głosach Polonii może szczególnie zależeć. W zeszłym roku w wyborach parlamentarnych w Wielkiej Brytanii wygrała Koalicja Obywatelska, zresztą jak w wielu krajach Europy. Dalej była Lewica i PiS. Ale już w Stanach Zjednoczonych zdecydowanie wygrało Prawo i Sprawiedliwość. Dużo dalej była Koalicja, Lewica i Konfederacja. Rok temu w wyborach zagłosowało 300 tysięcy mieszkających za granicą Polaków."To będzie może gwarantowało, że ten pakiet dojdzie na czas, ale nie wszyscy będą mogli z tego skorzystać"O głosowaniu Polonii mówił w sobotę we "Wstajesz i weekend" w TVN24 były szef PKW Wojciech Hermeliński. Zaznaczył, że "w wielu krajach, szczególnie w krajach europejskich, będzie przewidziane tylko głosowanie korespondencyjne". - Możliwość głosowania tylko korespondencyjnego bardzo skraca czas oczekiwania na dostarczenie pakietu i na odesłanie go. Rozwiązaniem dla osób, które mieszkają w miejscowościach, gdzie będą znajdowały się komisje wyborcze, konsulaty, będzie możliwość zaznaczenia w tym wniosku, który wyborcy za granicą muszą złożyć najpóźniej w poniedziałek, że chcą osobiście odebrać pakiet wyborczy i będą mogli również ten pakiet wyborczy osobiście zanieść do konsulatu czy do komisji obwodowej - To będzie może gwarantowało, że ten pakiet dojdzie na czas, ale to nie wszyscy będą mogli z tego skorzystać. Ci, którzy mieszkają daleko od miejsc wyborczych, z tego nie skorzystają - o głosowaniu korespondencyjnym Polonii: obawiam się, że protestów może być sporoTVN24"Obawiam się, że protestów może być sporo"Hermeliński był pytany, co w sytuacji, gdy niektórym nie uda się oddać głosu. Zaznaczył, że "każdy, kto uzna, że jego prawo wyborcze z jakiś powodów zostało ograniczone lub został pozbawiony tego prawa, może w ramach protestu wyborczego zgłaszanego do Sądu Najwyższego zakwestionować" wynik wyborczy. - I obawiam się, że takich protestów może być sporo. Nie chciałbym, żeby tak było - powiedział. Podkreślił, że "wszystko będzie się opierało na pracy poczty, która pewnie zbyt szybko nie pracuje w czasach pandemii". - Więc jedyny termin, kiedy konsulowie wysyłają pakiety do wyborców za granicą to jest 22 czerwca, czyli poniedziałek przedwyborczy, no to zostaje pięć dni na obrót pocztowy w obie strony - TraczTVN24 Niewyobrażalna tragedia we Francji. W poniedziałek wieczorem w ogniu stanął jeden z symboli Paryża - katedra Notre Dame. Akcja gaśnicza była bardzo trudna, strażacy przez wiele godzin walczyli z pożarem. Pierwsze informacje były bardzo niepokojące W wyniku pożaru runęła iglica i całkowicie spłonął dach. Ostatecznie pożar w katedrze Notre Dame ugaszono we wtorek około godziny 4 nad ranem. Udało się uratować główną strukturę świątyni, a także wynieść część cennych dzieł, które znajdowały się w środku. Opinie na temat Pożaru katedry Notre Dame W komentarzach na TT po pożarze #NotreDame uderzały dwie rzeczy:Antyislamski fanatyzm w wielu wpisach po stronie prawejAntychrześcijańska pogarda wobec osób wierzących, po stronie lewejMyślałem, że niewiele jest mnie na TT w stanie zaskoczyć, ale jednak...— Michał Szułdrzyński (@MSzuldrzynski) 16 kwietnia 2019 Tragedia #NotreDame budzi u niektórych najgorsze instynkty. "Nowoczesny" lewicowiec ("Krytyki politycznej") nazywa polskich konserwatystów "chujami", "bydłem", "pojebami". Czy patrząc na tragedię w Paryżu będzie jednocześnie stawiać szafoty w Warszawie? Ech, te małe "jakobinki" Wojciech Biedroń (@WBiedron) 16 kwietnia 2019 Płonie dach katedry Naszej Pani z Paryża. Jedni rozpaczają, inni są głęboko zamyśleni, inni po prostu obserwują, a jeszcze inni się cieszą. Sądzę, że niektórzy "Europejczycy" też się cieszą, nawet bardzo - ale mają dość rozumu, by nie okazywać tego publicznie jak te prymitywy: (@JkmMikke) 16 kwietnia 2019 Pospolite ruszenie we Francji. Przedsiębiorcy wspierający wcześniej kampanie Nicolasa Sarkozy’ego i Francoisa Fillona przekazują kolejne 200 mln euro na odbudowę Katedry. Walka trwa o charakter w @RadiowaTrojka o u @emzaku73 Eryk Mistewicz (@ErykMistewicz) 16 kwietnia 2019 Dzisiaj jednoczymy się w modlitwie z narodem francuskim oraz oczekujemy, że ból z powodu poważnego zniszczenia przemieni się w nadzieję poprzez odbudowę. Święta Maryjo, Nasza Pani, módl się za nami. #NotreDame— Papież Franciszek (@Pontifex_pl) 16 kwietnia 2019 To szyderstwo wielu liberałów i lewicowcow (mówię o poważnych osobach, a nie półgłówkach) z podkreślania przez katolików symbolizmu pożaru w Paryżu mówi wiele o tym, czym jest ich tolerancja wobec dalekich im poglądów. Nihil novi.— Łukasz Adamski (@adamskilukasz1) 16 kwietnia 2019 Sześć miesięcy temu miałem bardzo smutną rozmowę z proboszczem Katedry Notre Dame. Brak środków na remonty. 1 grudnia otworzyliśmy w świątyni polską kaplicę z pięknym obrazem Matki Boskiej Jasnogórskiej. Planowalismy wsparcie finansowe kolejnej... #NotreDame @MKiDN_GOV_PL Piotr Gliński (@PiotrGlinski) 15 kwietnia 2019 To straszny cios, który dotyka całe chrześcijaństwo i cywilizację łacińską. Musimy wesprzeć odbudowę #NotreDame, musimy odbudować chrześcijaństwo.— Antoni Macierewicz (@Macierewicz_A) 15 kwietnia 2019 Francuska TV twierdzi ,ze we Francji nie ma specjalistów ,którzy moga zrekonstruować Notre Dame. Polska ma świetnych konserwatorów zabytków : zamiast dawać pieniądze wyślijmy specjalistów ! Tylko jak to się będzie miało do dyrektywy o pracownikach delegowanych, droga Francjo?— Ryszard Czarnecki (@r_czarnecki) 16 kwietnia 2019 Na naszych oczach płoną kościoły i symbole niegdyś chrześcijańskiej Europy. Smutne to, ale jakże prawdziwe. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!#NotreDame— Andrzej Gajcy (@A_Gajcy) 16 kwietnia 2019 "Czy pożary były przypadkowe czy ktoś za nimi stał, nie wiemy… Wiemy jednak, że zlaicyzowana Francja od lat ma problem z katolickimi świątyniami. Są dla niej kłopotem, którego brutalnie próbują się pozbyć. Zabytkowe kościoły są niszczone, burzone, likwidowane z zimną krwią" Marzena Nykiel (@MarzenaNykiel) 15 kwietnia 2019 Notre Dame,serce chrześcijańskiej Francji, symbol „ Europy katedr” płonie na oczach swiata -i Europejczyków : dla części z nich Europa to coś więcej niż pojęcie geograficzne i środki UE. Dla części wymiar cywilizacyjny i kulturowy jest najważniejszy. Dla części ...— Ryszard Czarnecki (@r_czarnecki) 15 kwietnia 2019 We wstrząsającym pożarze katedry #NotreDame w Paryżu wiele osób widzi symbol, znak czasów. Oby teraz symbolem powrotu do naszych chrześcijańskich korzeni i tradycji stała się wspólna odbudowa katedry przez całą Europę. Polska jest gotowa pomóc w tym Anna Sobecka (@sobecka_anna) 16 kwietnia 2019 Wielki Meczet Paryża wzywa wszystkich muzułmanów we Francji, by wsparli uruchomiony fundusz odbudowy #NotreDame. "Świątynia Boga, klejnot dziedzictwa narodowego, symbol Maryi", która wielokrotnie jest wymieniona w Koranie. Patryk Strzałkowski (@PStrzalkowski) 16 kwietnia 2019 Dla polskiej prawicy to chyba niepojęte, ale dla Francuzów ND jest przede wszystkim zabytkiem historycznym i dziełem sztuki. Interesuje ich zachowanie historii i symbolu Paryża, a nie metaforyczna odbudowa katolicyzmu.— Tomasz Markiewka (@markiewkatomasz) 16 kwietnia 2019 Reakcje prawicowych celebrytów na pożar dachu katedry w Notre Dame są porażające (i bardzo niepokojące). Ale odpowiedzi takie jak ta – również. A jakbyście nie wiedzieli, w tekście jest jeszcze „gówno z mózgu” i „ciemnogród”.Na takim przystanku to ja wysiadam. Stanislaw Krawczyk (@StaszekKrawczyk) 16 kwietnia 2019 A może pożar katedry Notre Dame to znak, że kościół katolicki powinien rozliczyć się z pedofilii?— Eliza Michalik (@EMichalik) 16 kwietnia 2019 też się nie nie identyfikuję, podobnie jak wszyscy z Razem, z którymi rozmawiam na ten temat :( więc wszystko racja, tylko pliz, nie @partiarazem you're doin' it wrong, ale Robert, you're doin' it wrong, co zresztą zostało Robertowi przez nas zakomunikowane— Dorota Olko (@dorota_olko) 16 kwietnia 2019 Do tej chwili nie ma absolutnie żadnych informacji potwierdzających tę tezę. Prawdę mówiąc, o tej wersji słyszę pierwszy raz od pana posła. Bartosz Węglarczyk (@bweglarczyk) 16 kwietnia 2019 Szanowni 280 znakowi eksperci z Twittera. Pożar może być tylko pożarem. Serio. Ogień, to ogień Bez udziału sił nadprzyrodzonych, przerysowanej symboliki, sztucznych uniesień i na kolanie, pod publiczkę klepanej poezji. Swoją drogą, tę akurat należy szybko spalić #NotreDame— Jarosław Kuźniar (@JaroslawKuzniar) 16 kwietnia 2019 Ktoś, kto - będą chrześcijaninem, kusi się na komentarz, że pożar #NotreDame jest karą za laicyzację Francji, po prostu nie zna Ewangelii.— Grzegorz Kramer (@ojcieckramer) 15 kwietnia 2019 rr-PfXp-hVEC-CEiL 15 15 Normanowie, czyli „ludzie z północy” pochodzili ze Skandynawii. Ich najazdy trwały bardzo długo, bo ponad dwieście lat, od końca VIII do XI w. i w pewnych przypadkach jeszcze dłużej. Ich ekspansja dotknęła przede wszystkim znacznej części Europy. Ojczyzna Normanów, Półwysep Skandynawski, położony na północy Europy, jest krainą bardzo zróżnicowaną. Otacza go kilka mórz. W zachodniej i północnej części półwyspu wznoszą się góry. W głąb tego górzystego wybrzeża wdzierają się strome zatoki – fiordy. Natomiast część wschodnia i południowa Skandynawii ma charakter nizinny. Większość obszaru półwyspu pokrywają lasy. Na jego zachodnich brzegach panuje w miarę łagodny klimat. W górach i na wschodzie jest on surowszy. Zasiedlający Skandynawie Normanowie pochodzili od bytujących tam niegdyś Germanów. Normanowie od młodości byli związani z morzem. Utrzymywali się z rybołówstwa, łowiectwa i rolnictwa. Podstawową warstwą ludności normańskiej byli wolni chłopi, właściciele ziemi. Duże posiadłości ziemskie należały do możnych, którzy osadzali w nich przeważnie niewolników, pochodzących spośród jeńców i brańców wojennych. Ważne decyzje podejmowano na wiecach, w których udział brali zarówno możni jak i wolni chłopi. Choć niektórzy z możnych dochodzili z czasem do dużego znaczenia. Normanowie posługiwali się też własnym pismem, którego litery nazywa się runami. Według podań mitologicznych bogowie przekazali ludziom, święte znaki runiczne mające znaczenie i moc magiczną. Z czasem oprócz symboliki magicznej runy nabrały charakteru bardziej użytkowego. Alfabet runiczny składał się z 24 w odmianie starszej lub 16 w wersji nowszej znaków, w postaci prostych kresek przeznaczonych do wycinania na w drewnie, bądź rycia w kamieniu. Ślady run spotykamy dziś przede wszystkim w Skandynawii i Islandii, we Fryzji i na Wyspach Brytyjskich. Sporadycznie występują też na obszarze od linii Odry aż po Morze Czerwone. Według niektórych badaczy świadczą one o roli, jaką Normanowie odegrali w procesie budowania państwa polskiego i Rusi Kijowskiej. Ich niezwykle kontrowersyjne tezy mówią, o tym, że zarówno rządząca Polską dynastia Piastów, jak też władający Rusią Rurykowicze, byli potomkami normańskich przywódców, którzy osiedlili się u południowych wybrzeży Bałtyku. Jeżeli chodzi o religię Normanów, to panteon skandynawski rozsławiali w Europie skaldowie, opiewający również czyny wielkich wodzów i mężów normańskich. Dawne wierzenia skandynawskie, opisane w „Eddzie poetyckiej”, umiejscawiały narodziny świata w wielkiej otchłani zwanej Ginnungagap. Zalegały w niej ogromne masy lodu, za którymi w kierunku północnym rozciągał się kraj ciemności, Niflheim. Z kropel topniejących lodowców powstały pierwsze postacie, w tym bóg Imir. Następnie spod zmarzliny wyłonił się bóg o imieniu Buri, którego potomkowie zabili Imira, a zrzucając jego ciało w otchłań, stworzyli Ziemię. Z jego kości powstały góry, z krwi morze okalające krąg ziemski, z czaszki niebo, a z mózgu chmury. Z iskier wydobywających się z krainy ognia i żaru bogowie stworzyli słońce, księżyc i gwiazdy. Powstały wówczas dzień i noc. Najmniejsze kostki Imira zmieniły się w gromady karłów, zamieszkujących podziemia i groty, w których te inteligentne stwory produkowały broń i biżuterię. Z jego rzęs natomiast powstał Midgard, kraina ludzi, którzy stworzeni zostali z dwóch rosnących w Midgardzie drzew. Również na drzewie, na koronach gigantycznego jesionu, bogowie złożyli cały wszechświat. Jednym z ważniejszych bogów w skandynawskim panteonie był Odyn, bóg wojny i patron wojowników. Ważne miejsce zajmowały też jego żona, Frigg, znająca przeszłość i przyszłość, oraz Jord – matka Ziemia, z którą Odyn miał syna, Thora. Ten ostatni był władcą piorunów oraz obrońcą słabszych bogów i ludzi. Wszystkie bóstwa przygotowywały się do ostatecznego starcia z siłami zła w dniu zmierzchu bogów. Bóstwa potrzebowały wsparcia najlepszych wojowników. Do krainy bogów Walhalli mieli trafić najdzielniejsi wikingowie polegli podczas bitwy. Jeśli chodzi o dzieje polityczne Normanów, to szczególnie na przełomie VIII i IX w. zaznaczyła się w całej niemal Europie aktywność ludów skandynawskich. W początkach IX w. dzielili się na cztery grupy plemienne, a mianowicie: Szwedów, Gotów, Duńczyków i Norwegów. Górzysta, silnie zalesiona, o surowym klimacie Skandynawia zmuszała swoich mieszkańców do szukania ujścia dla ekspansji poza granicami ojczyzny. W Skandynawii nie żyło się łatwo rolniczym ludom. Surowy klimat powodował częste nieurodzaje i konieczność szukania pożywienia na drodze rybołówstwa, zamorskiego handlu lub rabunku. Normanowie musieli być bardzo wszechstronni. Żegluga po skomplikowanych pod względem nawigacji fiordach, wśród nieustannych sztormów, konieczność samodzielnego wykonywania napraw uczyniły z nich doskonałych żeglarzy i rzemieślników. Gdy nastał czas nieurodzaju, pasterze i rolnicy potrafili szybko przekształcić się w nieznających litości wojowników. Nie mniejsze były ich umiejętności handlowe. Prowadzili, bowiem handel w całej Europie poza strefą śródziemnomorską. Podstawowe przyczyny podbojów dokonywanych przez Normanów oprócz już tutaj przedstawionych, to: szybki przyrost ludności i przeludnienie, głód ziemi przy wyjątkowo surowym klimacie, rozpad dotychczasowych struktur plemiennych i walki między wodzami, gdzie przegrani musieli uchodzić ze swymi drużynami. Zyski z łupieskich wypraw, które ułatwiały wodzom awans polityczny i społeczny, postęp w konstrukcji okrętów i technice żeglarskiej, a także brak odporności państw europejskich na nieoczekiwane ataki. Tak więc Szwedzi, nazywani w Europie Wschodniej od jednego ze swoich plemion Waregami, kierowali się ku zatokom Fińskiej i Ryskiej. Ubogie tamtejsze terytorium nie mogło oczywiście stanowić dla nich żadnej atrakcji, ale prowadziła tamtędy droga handlowa ku bogatym ośrodkom, takim jak Konstantynopol i Bagdad. O jej opanowanie zaczęli walczyć Waregowie już o połowy IX w. Natomiast Goci zwrócili się ku południowym wybrzeżom Bałtyku, zakreślając jako cel swoich wypraw wybrzeża pruskie i słowiańskie. Ten sam kierunek ekspansji obrali Duńczycy, zamieszkujący wschodnia część Jutlandii. Ci jednak spośród nich, którzy mieli swe siedziby nad Morzem Północnym, podążali ku Fryzji i Brytanii. Wreszcie Norwegowie, zajmujący ziemie najbardziej na północ wysunięte, podążali ku Wyspom Owczym, Szetlandom, Orkadom, Hebrydom oraz ku Szkocji i Irlandii. Te zamorskie wyprawy odbywali Normanowie na stosunkowo niewielkich łodziach, zwanych drakkarami (skand. drekar, czyli smok) mogących pomieścić od 40 do 60 ludzi z odpowiednimi do ich potrzeb zapasami. Rzecz prosta nie nadawały się one do dłuższych podróży na pełnym morzu, toteż Normanowie poruszali się najczęściej wzdłuż brzegów. Traktowali swe łodzie jako środek wyłącznie komunikacyjny, a do walki stawali na lądzie. Od zwrotu to wiking, czyli „na zbój” wyprawy Normanów często nazywano wyprawami Wikingów. Rzeczywiście pierwsze ekspedycje Normanów miały charakter wyłącznie łupieski. Pustoszyli oni ziemie zaskoczone nagłym pojawieniem się wroga i zanim mieszkańcy zdołali zorganizować obronę, opuszczali najechany kraj, uwożąc bogate łupy. Męstwo, wojenny podstęp, perfekcyjne wyszkolenie były wręcz religijnym obowiązkiem. Kiedy drużyny tych wojowników na pokładach lekkich i szybkich łodzi zaczęły się zjawiać w bezbronnych klasztorach czy zasobnych osadach, nic dziwnego, że siały grozę. Najazdy dotknęły też tereny w głębi lądu, bo okręty Normanów doskonale poruszały się po rzekach. Sprzyjał im w dodatku rozpowszechniony wówczas w Europie system wojskowy, w którym wojska składały się z konnych wojowników, rozproszonych w swych dobrach i zbieranych tylko na wyprawy wojenne, lub z pospolitego ruszenia pieszych chłopów. Małe drużyny wikingów zwykle zdążyły się wycofać z łupami, zanim obrońcom udało się zebrać, a większe miały czas, żeby wznieść fortyfikacje. Wydawało się więc, że nie ma na nie sposobu, a ich najazdy udawało się odeprzeć sporadycznie. Trudnili się jednak nie tylko rozbojem. Pojawili się także na innych obszarach w charakterze kupców sprzedających zagrabione gdzie indziej dobra. Środki komunikacyjne, którymi dysponowali Normanowie, pozwalały im przedsiębrać wyprawy morskie tylko przy dobrej pogodzie, a więc wiosną i latem. Ten krótki sezon żeglarski ograniczał z konieczności zasięg ich najazdów. Kiedy więc bliżej położone brzegi zostały przez Wikingów spustoszone, zaczęli zakładać zimowiska w znajdujących się tam deltach rzek. Bazy te umożliwiały im rozszerzenie zasięgu najazdów, z czasem zaś doprowadziły do opanowania przez nich nawet najdalej położonych ziem. Pod koniec VIII w., przypuszczalnie w 787 r., po raz pierwszy pojawili się na wschodzie anglosaskiej Brytanii Duńczycy. Od czasów podbojów germańskich plemion w połowie V w. żaden najazd nie niepokoił do tej pory wyspy. Teraz więc, gdy perfekcyjnie korzystający z przypływów skandynawscy wojownicy bez większego wysiłku wprowadzali swe łodzie w głąb lądu, zaskoczona ludność Brytanii mogła przeciwstawić im tylko słabe pospolite ruszenie, walczące głownie widłami i cepami. Do połowy następnego stulecia, wraz z napływającymi plemionami norweskim, Duńczycy opanowali krainę nizin i obejmującą wschodnie tereny wyspy. W 878 r. zawarli umowę z królem angielskim Alfredem z Wessexu, co umożliwiło najeźdźcom stworzyć swoje władztwo Danelaw. W następnych dziesięcioleciach Duńczycy rozszerzyli jego granicę, a w 1013 r. panujący w nim Swen I Widłobrody uznany został przez część możnych władcą całej Anglii. Syn Swena i Sygrydy Storrady, Kanut I Wielki, kontynuując podboje ojca, w 1017 r. opanował cała wyspę, przyłączając ją do swego władztwa duńskiego. Najazd duński położył kres rywalizacji królestw anglosaskich. Ważnym efektem podboju było wykształcenie się w społeczeństwie anglosasko-duńskim klasy zawodowych wojowników, co stworzyło grunt dla utrwalenia stosunków feudalnych. Dotychczas obowiązek obronny kraju spoczywał na wszystkich wolnych i półwolnych mieszkańców anglosaskich królestw. Po inwazji Duńczyków ekwipunek wojownika stał się zbyt kosztowny dla przeciętnego chłopa, stąd rzemiosło wojenne mogło być już tylko zawodem wyższej klasy społecznej, wyposażanej za służbę nadaniami ziemskimi. Podobnie jak w państwie Franków wykształciły się tu typowe feudalne związki zależności, a w tłumie ludzi zależnych wcześnie wyróżnili się zbrojni wasale, stanowiący otoczenie królów i możnych. Bez większych zmian natomiast pozostawiono sposób administrowania państwem. Najniższą jednostką organizacyjna była gmina, tzw. township. Władzę ustawodawcza stanowiło zgromadzenie jej członków, władze wykonawczą natomiast obieralny starosta. Innowacją organizacyjną duńskich najeźdźców była setka, czyli hundred. Powołano ją głównie w celach wojskowych, a także sądowych i skarbowych. Każda setka wchodziła w skład określonego hrabstwa, shire, powstałego z dawnych anglosaskich państewek plemiennych, którym zarządzał mianowany przez króla szeryf. Podobnie jak w obrębie gminy, tak i w hrabstwie funkcjonowało zgromadzenie, złożone z lokalnych możnych i zbierające się na wezwanie szeryfa dwa razy w roku. Przy osobie króla natomiast istniało zgromadzenie doradcze, zwane radą starszych, w skład, którego wchodzili najważniejsi dostojnicy świeccy i duchowni królestwa oraz członkowie rodziny 843 r. Normanowie pod wodza Rollona dotarli do wybrzeży Francji. Wkrótce potem, żeglując Sekwana, dopłynęli w rejon Paryża, skąd w następnych latach podejmowali wyprawy łupieżcze w głąb kraju. Aby temu zapobiec, król Francji, Karol Prosty, zdecydował się na zawarcie układu z przybyszami. Normanowie otrzymali jako lenno tereny w dolnym biegu Sekwany, w zamian, za co mieli stać się obrońcami granic Francji. Już w początkach X w. Normanowie przyjęli chrzest i z czasem ulegli szybkiej romanizacji, co ułatwiło im utworzenie królestwa. Na dworze normandzkim znalazł schronienie uciekający przed Kanutem I Wielkim książę Edward Wyznawca, który obiecał, w razie swojej bezpotomnej śmierci, przekazać tron angielski władcom Normandii. Dlatego chętnie wsparli oni jego powrót na wyspę w 1035 r. i zaopatrzyli księcia w oddział drużynników. Edward otaczał się nimi podczas swych królewskich rządów. Wkrótce okazało się, że nie wszyscy przychylnym okiem patrzą na obecność Normanów na angielskim dworze. Po bezpotomnej śmierci Edwarda w styczniu 1066 r. miejscowi feudałowie szybko wynieśli na tron najpotężniejszego spośród nich, Herolda II, co zapoczątkowało walki o angielską sukcesję. (1792—1795) . Postanowienie, jakie zgromadzenie narodowe francuzkie po­ wzięło w celu przemiany porządku państwowego mieszczańskiego dotykało niejednokrotnie praw niemieckich stanów. Ważny de­ kret o skasowaniu praw feudalnych, przywilejów szlachty i du­ chowieństwa, pańszczyzny, czynszów dzierżawnych i t. d. rozcią­ gnięty został i na te prowincje, w których stany niemieckie do­ tychczas prawa te posiadały. Odnosiło się to głównie do Alzacji i Lotaryngji, a także do Franche-Comté, Henegaui Luksemburgu; jeżeli w tych posiadłościach, zostających pod najwyższą władzą Francji, wszystkie prawa feudalne miały być zniesione, to w takim razie stosunki posiadaczy zmienić się musiały znacznie, a ich do­ chody pomniejszyć. Książęta panujący w tych prowincjach zażądali odszkodowania i zwrócili się z żądaniem do cesarza Leopolda II. Ten miał zabezpieczyć prawa ustanowione dla stanów państwa na mocy pokoju westfalskiego i bronić terytorjów nadreńskich przeciw Francji. Także i inni zwrócili się do cesarza. Widzieli­ śmy wyżej, że jego siostra królowa Marja Antonina jedyną na­ dzieję pokładała w pomocy brata swego. Najbardziej natarczy-Francja.— Wojny * obcemi państwami. 101 wemi były żądania francuzkich emigrantów, osiedlonych w Ko­ blencji, Wormacji i innych miastach nadreńskich; prowadzili oni życie lekkomyślne i żądali od cesarza aby z wojskiem wkro­ czył do Francji, stłumił rewolucję i stare stosunki przywrócił dla króla, szlachty i duchowieństwa. Ale cesarz Leopold nie miał ochoty przedsiębrać wyprawy krzyżowej w interesie feudalizmu przeciw rewolucji francuzkiej, nie czuł się sam na siłach i sądził, że tylko wmieszanie kilku państw europejskich mogłoby z korzyś­ cią wypaść dla uśmierzenia burzy we Francji. Z większych państw Prusy i Anglja z początku nie wiele okazywały chęci mieszania się; Rosja znowu chętnie byłaby widziała Austrjęi P ru­ sy uwikłane w wojnę francuzką aby tymczasem mieć wolną rękę na wschodzie dla swych planów polskich i tureckich. Cesarz Leopold i król pruski Fryderyk Wilhelm II, zjecha­ li się w sierpniu 1791 roku de saskiego pałacyku w Pillnitz. J a ­ ko nieproszony gość przybył także tam hr. Artois, młodszy brat króla francuzkiego z dawniejszym ministrem Callone i jenera­ łem Bonltt. Memorjał przedstawiony przez hrabiego, a brzmią­ cy, jako wypowiedzenie wojnę rewolucji, został odrzucony przez obu monarchów; ich narada w Pillnitz zdecydowała wprawdzie wa­ żność przywrócenia porządku monarchicznego we Francji i konie­ czność działania wspólnego państw europejskich. Rewolucjo­ niści chcieli koniecznie wojny, aby tym sposobem przeprowadzić swój terroryzm we Francji i przenieść rewolucję do sąsiednich państw. Zażądali przeto od cesarza aby stanowczo oznajmił w przeciągu trzech tygodni, czy chce być sprzymierzeńcem Fran­ cji. Teraz poznał Leopold, że utrzymanie pokoju było niemożliwoś­ cią. Wzmacniał więc swoje wojska w Belgjii nad Renem i zawarł 7 lutego 1792 roku z Prusami przymierze, na mocy którego obie strony zobowiązały się do wzajemnej pomocy i obrony. W piś­ mie swojem do rządu francuzkiego dowodzi, że polityka jego je ­ dynie ma na celu zabezpieczenie własnego państwa, że nie myśli się mieszać do spraw wewnętrznych Francji, chyba w razie gdy­ by życie rodziny królewskiej było żagrożone; emigrantom nigdy pomagać nie będzie. W kilka dni po tym manifeście umarł ce­ sarz Leopold II, 1 marca 1792 roku. Za jego syna i następcy cesarza Franciszka II, który został ukoronowany we Frankfurcie 14 lipca 1792 roku przygotowania do wojny poszły szybko. Ministerjum żyrondystów we Francji, zażądało 18 marca 1792 roku, żeby Austrja natychmiast się roz­ broiła i wszystkie przymierza przeciw Francji zawarte rozwiąza­ ła. Odpowiedź była następująca: Austrja wtedy tylko to uczy­ ni, jeżeli Francja przywróci stanom niemieckim naruszone przy­ wileje, papieżowi odda wynagrodzenie za oderwany Avignon, a na wewnątrz takie zaprowadzi zmiany, któreby dawniejszą wła­ dzę rządowi przywróciły i stłumiły rozruchy niepokojące inne państwa. Wskutek tego, zgromadzenie prawodawcze zmusiło Lu­ dwika XVI do podpisania 20 kwietnia 1792 roku wypowiedzenia wojny „królowi Czech i Węgier.“ Przedtem i potem jeszcze Francja starała się nakłonić dwór berliński do zawarcia z nią przymierza, lub przynajmniej do ogłoszenia neutralności. Ale Fryderyk Wilhelm II zanadto nienawidził rewolucji, aby ją mógł w najmniejszy sposób popierać. Wolał z nią walczyć, dlatego wypowiedział Francji wojnę. Ponieważ we Francji panował nieład, przygotowania odby­ wały się niedbale, a pod sztandarami wolności i równości, kar­ ność w wojsku się rozprzęgała i podbicie Francji nie było wcale nieprawdopodobieństwem, jeżeliby Austrja i Prusy i całe państwo niemieckie wszystkie swe siły i wojska użyły, a pod dobrem prze­ wodnictwem przeciw Francji je wywiodły. Ale pojedynczy ksią­ żęta niemieccy starali się usunąć z pod ogólnej sprawy, Austrja zaś i Prusy za mało były przygotowane, aby natychmiast w jesieni zaraz po wypowiedzeniu wojny przejść francuzką granicę. W pra­ wdzie wojska francuzkie które do Belgji wkroczyły zostały wy­ parte w maju 1792 roku przez Austryjaków po za granice pań­ stwa, tem gorzej jednak wypadła wyprawa do Szampanji. Pod dowództwem arcyksięcia Karola Wilhelma Ferdynan­ da z Brunszwiku wyruszyło 45,000 Prusaków i 6,000 Hessów z Lotaryngii, podczas gdy 82,000 Austryjaków częścią pod Cler-Francj*.— Wojny z obcemi państwami. 103 fa it w Belgii, częścią pod Hohenlohe-K ir chberg nad Wyższym Renem stały a 8,000 emigrantów przyłączyło się do sprzymierzo­ nych. Manifest wojenny wydany przez księcia 25 lipca 1792 r. (autorem tegoż był margrabia Limoń), który na wypadek oporu groził najgorszemi czynami zemsty, poruszył jeszcze bardziej Francją i spowodował napad na Tuilerje oraz zamknięcie rodziny królewskiej w Tempie. Przy oblężeniu małych twierdz jak Longwy i Verdun, stra­ cono wiele drogiego czasu a książę nie chciał słuchać króla który wraz z dwoma synami swymi przybył do wojska i namawiał go do szybkiego uderzenia na Paryż; obstawał przy swej metodzie powolnego i namyślającego się systemu wojennego. Francuzi li­ czyli 60,000 ludzi i zostawali pod dowództwem jenerała Dumou- riez pod którym jenerał Kellermann dowodził. Przyszło do małych potyczek a 20 września do kanonady pod Yalmy. Tam stał Kellermann, w niejakiem oddaleniu od jenerała Dumouriez. Król żądał natychmiastowego natarcia na Kellermanna, wojska jego cieszyły się niezmiernie z lego, że nareszcie bić się będą mogły. Już i teraz jedna kolumna francuzka, która miała ude­ rzyć naprzód została rozbitą a kilka wozów z prochem przewró­ conych, co spowodowało ogromne zamieszanie w armji francuz- kiej. Gdyby w tej chwili niecierpliwi Prusacy uderzyli na Fran­ cuzów, to cała armja tych ostatnich, z samych nowicjuszów pra­ wie złożona, poszłaby niezawodnie w rozsypkę. Ale książę nie chciał uderzać i namawiał króla, by poprzestał na nieużytecznej kanonadzie. Wtedy Dumouriez rozpoczął układy z królem pru­ skim i chciał go namówić do opuszczenia posiadłości francuzkich i do rozwiązania przymierza z Austrją. To obudziło niepokój austryjackich przywódzców. Usunęli się do Belgji. Hessowie pospieszyli do ojczyzny swej zagrożonej przez Francuzów, a ksią­ żę, którego wojsko cierpiało bardzo z powodu niewygody i braku prowjantów, musiał powrócić do Treviru. Konwencja nabrała otuchy po tem zwycięztwie; opanowaw­ szy rządy Francji po zburzeniu królestwa, postanowiła prowa­ dzenie wojny zaczepnej i przeniesienie wojny rewolucyjnej do państw sąsiednich. Dekret z 19 listopada 1792 roku oznajmia wszystkim ludom, któreby chciały monarcbję na republikę za­ mienić, że konwencja pomagać im będzie. Francuzki jenerał Custine wkroczył ponad Ren, zajął 21 października 1792 roku twierdzę Moguncję,, wskutek niezaradności komendanta, zdobył Wormację i Spiż, spalił także Frankfurt. Z Moguncji napadł plądrując na Wetterau i krainę nad rzeką Lahn. Ale bataljo- ny pruskie i hesskie wyruszyły na Frankfurt, pobiły Francuzów 2 grudnia 1792 i zmusiły ich do opuszczenia prawego brzegu Re­ nu. Mieszczanie mogunccy, zniechęceni swym rządem ducho­ wieństwa, ogłosili „republikę nadreńską,“ która miała zajmować eały kraj od Landau do Bingen i wysiali do Paryża deputację, na czele której stanął podróżnik Jerzy Forster i A dam L u x z prośbą do konwencji ażeby republikę nadreńską wcielono do Frankonji. Żaden z tych „klubistów mogunckich“ nie ujrzał swej ojczyzny; Adam Lux jakeśmy widzieli wyżej, zginął pod gilotyną za uwielbienie, jakie okazywał Karolinie Corday; Je­ rzy Forster umarł w styczniu w Paryżu pełen rozpaczy z powodu zawiedzionych nadziei swoich i scen ulicznych, jakim się przyglą­ dać musiał. Wojska francuzkie okryły się także sławą we Wło­ szech. Królowi Sardynji zabrały Sabaudję i Niceę, zamieniając je na departamenty francuzkie. W tymże czasie po odejściu Pru­ saków z Szampanji wkroczył Dumouriez do Belgji na czele wojska francuzkiego, pobił Austryjaków 6 listopada 1792 roku pod Je- mappes i zajął całą Belgję aż do rzeki Maas. Ażeby pomódz wy­ cieńczonemu skarbowi francuzkiemu przez zabranie dóbr i państw kościelnych w Belgji, konwencja postanowiła wcielenie Belgji do Francji. Takie korzyści odniesione w wojnie przez rząd francuzki obok skazania na śmierć króla Ludwika, zaniepokoiły wszystkich książąt europejskich. Austrja i Prusy zaczęły się naradzać nad wspólną wyprawą, w nagrodę której pierwsza obiecywała sobie część Polski, druga — część Bawarji, którą na nowo za Belgję zamienić chciała. Państwo niemieckie wypowiedziało wojnę; Francja.— Wojny z obcemi państwami. 106 go w tyin wcieleniu Belgji i zagrożeniu Holandji wypowiedziała wojnę na morzu i lądzie. Te państwa, do których dołączyły się jeszcze Hiszpanja, Holandja i Neapol, utworzyły pierwszą koalicję, przeciw Francji. Gdyby te liczne państwa taką samą rozwinęły energję, jak i Francja, byłaby niezawodnie ta ostatnia uledz musiała. Pierw­ sze wypadki wojny odezwały się bez zapowiedzi. Nowe wojsko austryjackie pod księciem Koburg, któremu przydano do pomocy Clerfaita i młodego arcyksięcia Karola, wyruszyło do Belgji i wyparło Francuzów poza rzekę ,Maas, przyczem ci ostatni utra­ cili 12,000 dezerterów i 100 armat. Dumouriez, który teraz do­ piero przybył do wojska, wyruszył znowu w drogę do Luttich, po­ dniósł upadającą odwagę swego wojska przez szczęśliwą potyczkę z przednią strażą austryjacką, ale został zupełnie pobity pod N e- erwinden 18 marca 1793 r, po kilkogodzinnej bitwie. Pobici w dzikiej ucieczce przeszli na granicę francuzką. Stanowisko je­ nerała Dumouriez mocno zachwiane zostało tą klęską. Oddawna poróżniony z jakobinami nie miał innego widoku prócz tego, że go stawią pod sąd. Postanowił przeto udać się z wojskiem swo- jem na Paryż, rozbić konwencję, a rząd konstytucyjny przywrócić w osobie Ludwika XVII lub młodego Egalité, księcia Ludwika Filipa z Chartres, który się znajdował w jego wojsku. W tym celu układał się z Austryjakami, których pomoc czynną przyjmo wał w razie potrzeby. Minister wojny przybył do jego obozu z czterema komisarzami konwencji, ażeby go zmusić do powrotu do Paryża, dobrowolnie lub siłą. Dumouriez kazał zaaresztować posłów i wydać ich Austryjakom. Chodziło tedy o to, czy wojsko jego pójdzie z nim na Paryż, ale ani gwardja narodowa, ani sze­ regowcy iść nie chcieli. Wypowiedzieli mu posłuszeństwo, ja­ ko zdrajcy i nie pozostało mu nic innego, jeżeli życie swe chciał ratować, jak tylko 4 kwietnia przejść do obozu austryjackiego z księciem Chartres i małą garstką wiernych. Belgja napowrót dostała się w ręce Austryjaków i musiała ciężko odpokutować za sympatję okazaną republice francuzkiej. Przy dalszym chodzie Austryjaków miasta Condó i Vallenciennes zostały straco­ ne dla Francji, a jenerał Custine, któremu winę tej klgski przy­ pisywano, oddał głowę pod gilotynę. Droga do Paryża stała otwartą dla sprzymierzonych Austryjaków, Anglików i Holen­ drów. Ponieważ jednak Anglicy, oglądający się wciąż za łupem, oczy swe zwracali na port Dunkierki, przeto koalicja nie skorzy­ stała ze sposobności zadania stanowczego ciosu i zadowolniła się podrzędnemi wyprawami, które żadnej wartości dla całej sprawy nie miały. Wojna przybrała inny obrót od 8 września 1793 r. po zwycięztwie jenerała francuzkiego Houchard pod Hondscota nad Holendrami i Hanowerczykami, oraz 16 października po zwycięz­ twie jenerała Jourdan pod W attignies nad Austryjakami. Nad Renem Prusacy bili się szczęśliwie w tym samym roku 1793. Zmusili 23 lipca Moguncję do kapitulacji. Jenerał Beau- harnais, który przybył zapóźno na odsiecz, został skazany na śmierć przez jakobinów, którzy go nienawidzili jako szlachcica. Prośby jego małżonki Józefiny nie odniosły innego skutku, prócz tego, że i ją do więzienia zaprowadziły. 23 czerwca 1794 r. zginął Beauharnais na szafocie. Po zdobyciu Moguncji nad Renem woj­ na nader niedbale prowadzoną była. Wypadki w Polsce hamo­ wały wolę króla pruskiego. Układ pomiędzy Rosją a Prusami w sprawie drugiego rozbioru Polski został wprawdzie zawarty, ale nie wykonany. Rosja odebrawszy część swoją, kontentą była, że sejm polski wahał się z oddaniem Prusom żądanych pretensyj. Austrja zazdrościła swemu sprzymierzeńcowi wszelkiego rozsze­ rzenia posiadłości na wschodzie i nie życzyła sobie, aby Prusy nad Renem wielkie odnosiły korzyści. Przy takim antagonizmie, który się odgrywał w Polsce, musiała koniecznie ucierpieć jedność polityki prowadzenia wojny nad Renem. Austryjacki jenerał W urm ser operował w Alzacji na własną rękę, a król pruski wy­ jechał nagle do Polski, aby na czele swej armji przeprowadzić swe żądanie, co mu się też udało. Tymczasem książę Brunszwi- ku wkroczył do Palatynatu i pobił 14 września 1793 r. francuz­ kiego jenerała M oreau 'pod Firm asentz, a 28, 29 i 30 listopada jenerała Hocke pod Kaiserslautcrn. Jenerał Hoche ściągnąw­ Francja.— W ojny z obcemi państwami. 107 szy liczne wojska, uderzył 25 i 26 grudnia na linje weisenburg- skie, ustawione przez jenerała Wurmsera, a uważane za nader strategiczny punkt nad średnim Renem. Zdobył dominujący nad nimi Gaisberg i zmusił Austryjaków do usunięcia się na prawy brzeg Renu, poczem także i Prusacy zwrócili się w pobliże Mo­ guncji. Dopiero podczas wyprawy 1794 roku został wykonany de­ kret z 23 sierpnia 1793 roku nakazujący pospolite ruszenie (levée en masse). Jako członek komisji ocalenia kierował wtedy sprawa­ mi wojennemi dzielny Carnot. Starał się on o zbieranie i musztro­ wanie wojska i podawał plany operacyjne. Mnóstwo żołnierzy * broni wysłano w pole, przy dźwiękach zapalającej wszystko mar syljanki. Zaprowadzono nową taktykę wojenną i w pierwszej linji szła artylerja, w drugiej popierająca ją piechota. Jeżeli w tej masie nowozaciężnych żołnierzy zbywało z początku na wytrwało­ ści, szczególniej w niekorzystnych chwilach walki, to niebawem przy ciągle trwających wojnach, braki te wypełnione mi zostały. Dzielni żołnierze, którzy przed rewolucją jeszcze mieli stopień podoficerów lub sierżantów, podnieśli się wśród tych nowych sto­ sunków, gdzie tylko zasługa a nie urodzenie znaczyło, do rangi jenerałów i stanęli na czele wielkich armji; takimi byli Hoche i Pichegru. W Berlinie znużeni byli wszyscy wojną z Francją. Finanse były wyczerpane, ze strony Rosji i Austrji można się tylko było spodziewać kroków nieprzyjacielskich, spowodowanych zazdrością a wśród takich okoliczności nie mogło być mowy nawet o korzy - stnem prowadzeniu wojny. Książe brunszwicki, który już utra­ cił sławę swą wielkiego dowódcy, podał się do dymisji; feldmar­ szałek M óllendorf został mianowany jego następcą. Prusy usi­ łowały napróżno uzyskać od Austryi i państwa niemieckiego posiłki pieniężne do dalszego prowadzenia wojny; postanowiły przeto 1] marca 1794 r. usunąć się od koalicji i wystawić tylko stałe swe wojsko. Chcąc temu przeszkodzić Anglja i Holandja zobowiązały się układem w Hadze 19 kwietnia 1794 r, na wy­ płacenie posiłków Prusom. Tym sposobem Fryderyk Wilhelm II pozostał w koalicji, a jego wojska rozpoczęły wyprawę 22 ma­ ja. Melendorf pobił 23 maja Francuzów pod Kaiserslanten i wy­ parł ich z Palatynatu do Wogezów. W Niderlandach roztrzy- gnąć się miała wyprawa tegoroczna. Tam stał Pichegru na czele 150,000 ludzi; jenerałowie Moreaux, Macdonald, Vandamme, Souham służyli pod nim. Pobił on 11 maja austryjackiego je­ nerała Clerfait pod Courtrai, a 18 maja księcia York pod Tour­ coing. Anglicy i Holendrzy zażądali, aby Mellendorf wyruszył z wojskiem pruskiem od Renu do Belgji, aby ten kraj dla sprzy­ mierzeńców wyratować. Ale rząd pruski nie chciał na to przy­ stać i w skutek tego wstrzymano wypłatę subsydjów. Ponieważ Francuzi w Belgji na niektórych punktach pobici zostali, przeto Carnot wysłał drugą armją liczącą 75,000 wojska pod dowództwem

pospolite ruszenie we francji