Kup teraz na Allegro.pl za 230 zł - PIERZGA PSZCZELA zdrowsza niż PYŁEK PSZCZELI (6017094442). Allegro.pl - Radość zakupów i bezpieczeństwo dzięki Allegro Protect! Kup teraz na Allegro.pl za 45 zł - Pierzga pszczela 100g z rodzinnej pasieki (12895983296). Allegro.pl - Radość zakupów i bezpieczeństwo dzięki Allegro Protect! Kup teraz na Allegro.pl za 86,95 zł - PIERZGA PSZCZELA NAJWYŻSZA JAKOŚĆ 300G (11340944822). Allegro.pl - Radość zakupów i bezpieczeństwo dzięki Allegro Protect! Forum, komentarze, oceny, opinie dla Labofarm Tabletki Uspokajające X 90 Tabl. Szukaj Popularne. Kapsułki na Pamięć Suplementy na Bezsenność Suplementy na Depresję Kup teraz na Allegro.pl za 55 zł - Pierzga pszczela Extra Jakość (12266153588). Allegro.pl - Radość zakupów i bezpieczeństwo dzięki Allegro Protect! nonton film miracle in cell no 7 sub indo bioskopkeren. Data napisania recenzji: 10-04-2020 Opinia o produkcie: Polecam, bardzo dobry produkt Autor recenzji: Wiesław Ocena produktu: Średnia ocena (5/5): Wszystkich recenzji produktu: 1 Zobacz szczegóły produktu Napisz recenzję Pyłek pszczeli – idealny pokarm nie tylko dla pszczół Czy wiesz, że pyłek pszczeli to jeden z najbardziej kompletnych w składniki odżywcze pokarmów spotykanych w naturze? Czy wiesz, że zawiera niemal wszystkie składniki odżywcze niezbędne do funkcjonowania organizmu? To super odżywcza, w pełni naturalna multiwitamina o wielu właściwościach leczniczych. Stymuluje układ odpornościowy i obniża poziom cholesterolu, działa przeciwbakteryjnie i przeciwwirusowo. Pyłek pszczeli jest bogaty w witaminy, minerały, białka, tłuszcze i kwasy tłuszczowe, enzymy, karotenoidy i bioflawonoidy. Okazuje się, że pyłek pszczeli zawiera więcej białka niż jakiekolwiek inny pokarm pochodzenia zwierzęcego i więcej aminokwasów niż jajka czy wołowina (oczywiście w porównywalnej masie). I jest to białko częściowo strawione, więc bardzo łatwo przyswajalne. Pyłek pszczeli co to jest? Pyłek pszczeli (inaczej pyłek kwiatowy) to nic innego jak męskie komórki rozrodcze produkowany przez roślinę. Oczywiście każda roślina ma pyłek o innej barwie, kształcie, wadze i wielkości. Pyłek pszczeli może mieć kolor od jasnożółtego (pyłek gryki) po czarny (pyłek maku), w zależności od jego pochodzenia. Również skład chemiczny poszczególnych pyłków roślin jest bardzo zróżnicowany. Zawiera różne grupy związków chemicznych. W skład pyłku wchodzi kilkaset substancji, w tym witaminy, mikro i makroelementy, aminokwasy, lipidy i flawonoidy. Skład pyłku pszczelego jest tak skomplikowany, że do tej pory nikomu nie udało się w warunkach laboratoryjnych wyprodukować takiego pokarmu. Natury nie da się „wyprodukować” w laboratorium. Zbieranie pyłku pszczelego czyli najbardziej żmudna praca na świecie Zbieranie pyłku pszczelego wcale nie jest tak proste jak się wydaje. Nigdy nie sądziłam, że to tak pracochłonne, a jednocześnie tak perfekcyjnie zorganizowane zajęcie. Zanim pszczoła-zbieraczka wyruszy po pyłek kwiatowy zaopatruje się w ulu w odrobinę miodu. Nie jest to jednak jej jedzenie na wynos:) Pszczoła zbiera pyłek przednimi nóżkami i lekko nawilża go śliną z miodem, który ze sobą przyniosła. Dzięki temu może formować miniaturowe kuleczki. Dodatkowo w drodze z kwiatka na kwiatek pszczoła zbiera „grzebykami” pyłek ze swojego ciała chowając go w „koszyczku”. Koszyk to zagłębienie tylnych nóg, gdzie zostaje ubity pyłek. Co jakiś czas pszczoła podlatuje do góry, żeby zważyć ciężar tego co uzbierała. Gdy obie nóżki pszczoły są równo obciążone wtedy wraca do ula i dalszą pracę zostawia swoim koleżankom – pszczołom magazynierkom i sprzątaczkom:) W ulu pyłek kwiatowy jest długo i dokładnie ubijany, aby powstała gładka i jednolita masa, szczelnie dopasowana do ścianek komórek. Masa pyłku kwiatowego zajmuje ok ¾ komórki, a reszta dopełniana jest miodem. Tak właśnie powstaje pierzga…ale zanim o tym, przyjrzyjmy się jeszcze raz jak wygląda ta mozolna praca na filmie. Przewaga pierzgi nad pyłkiem pszczelim Okazuje się, że pszczoły nie odżywiają się zazwyczaj świeżo zebranym pyłkiem kwiatowym, a właśnie przyrządzoną z niego pierzgą. Pszczoły wiedzą co dobre:) Pyłek kwiatowy ubity w komórkach ula i odpowiednio zakonserwowany to jest właśnie pierzga. Pierzga powstaje z pyłku, ale różni się od niego właściwościami i składem chemicznym. Zawiera domieszkę miodu lub nektaru (ok. 25%) oraz śliny pszczół. W ubitym pyłku pszczelim pod wpływem ciepła panującego w ulu (ok. 37 stopni) rozwijają się bakterie kwasu mlekowego (tak jak w przypadku kiszonej kapusty), które zapobiegają psuciu się pierzgi. Pierzga to sfermentowany pyłek pszczeli. Pierzga ma znacznie wyższą wartość odżywczą od pyłku pszczelego i jest łatwiej przyswajalna. Zdaniem rosyjskich naukowców z Instytutu Pszczelarstwa ( Pierzga to najbogatsze naturalne źródło witamin. Nawet gdyby pierzga nie miała tak cennych składników, zawarta w niej rutyna byłaby wystarczającym powodem do spożywania co najmniej jednej łyżeczki dziennie, choćby w celu wzmocnienia naczyń włosowatych. Pierzga zawiera nadzwyczaj duże ilości rutyny, będąc być może jej najbogatszym źródłem, a ponadto kryje w sobie niemało RNA (kwasu rybonukleinowego) i DNA (kwasu dezoksyrybonukleinowego). Pierzga nazywana jest inaczej chlebem pszczelim. Skąd taka nazwa? Pierzga jest tym, czym dla nas „chleb”, czyli podstawą odżywiania. Znajdują się tam wszystkie składniki odżywcze, które potrzebują do życia pszczoły. Bez tego pokarmu rój nie może istnieć. Pyłek pszczeli – z czego się składa? • 25-48 % węglowodany (cukry proste, dwucukry, wielocukry) • 12-25 % woda • 20-47 % białko (z czego 13% stanowią aminokwasy). Na 12 aminokwasów stwierdzonych w pyłku aż 10 stanowiły egzogenne, a więc niesyntetyzowane przez organizm) • 2-4 % tłuszcze (w tym niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe) • 2% związki fenolowe (w tym flawonoidy) • 3-5 % składniki mineralne (potas, wapń, fosfor, magnezu, żelazo, miedź, cynk, mangan, krzem, selen) • 0,6 % witaminy – pyłek pszczeli jest koncentratem witamin, szczególnie z grupy B (B1, B2, B3, B6, B12). Zawiera również witaminy A, C E, D, P i K. Pyłek pszczeli jest również źródłem fitoncydów, czyli substancji o działaniu bakterio-, grzybo- i pierwotniakobójczym, olejków eterycznych, hormonów, antybiotyków, enzymów. Pełny skład pyłku pszczelego wciąż nie jest do końca znany, ciągle odkrywane są nowe składniki. To niezwykle bogaty w składniki odżywczy pokarm, wykorzystywany w celu wzmacniania wytrzymałości, witalności i zapewnienia długowieczności. Lista jest jednak dużo dłuższa… 6 ważnych powodów by sięgać po pyłek pszczeli 1. Działa przeciwzapalnie Działanie przeciwzapalne pyłku pszczelego porównywane jest do leków, takich jak naproksen, analgin, fenylobutazon czy indometacyna. Dzięki zawartości flawonoidów, fitosteroli i fenolokwasów pyłek hamuje aktywność enzymów odpowiedzialnych za powstawanie procesu zapalnego w tkankach. Polecany jest w przewlekłych i ostrych stanach zapalnych. 2. Skutecznie odżywia, regeneruje i wzmacnia Pyłek kwiatowy może być stosowany jako cenne uzupełnienie diety. Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że pyłek pszczeli może poprawić wyniki badań krwi. Zaobserwowano, że spożywanie pyłku pszczelego ma wpływ na wzrost zarówno białych i czerwonych krwinek. Gdy pyłek pszczeli jest podawany pacjentom z niedokrwistością, ich poziom hemoglobiny znacznie wzrasta. Ze względu na swoje super odżywcze właściwości pyłek pszczeli polecany jest szczególnie dzieciom, które nie mają apetytu (skutek jest podobno widoczny już po kilku dniach), osobom niedożywionym, starszym, osłabionym, zestresowanym i ciężko pracującym. Pyłek pszczeli nie tylko wzmacnia, ale również reguluje przemianę materii i zwiększa liczbę czerwonych ciałek krwi. Spożywanie pyłku skutecznie wzmacnia również organizm wyczerpany po ciężkich długotrwałych chorobach i zabiegach. Dlatego polecany jest po radio- i chemioterapii. 3. Sposób na długowieczność Badanie ankietowe przeprowadzone (przez Nikołaja Cycina) wśród 150 stulatków, potwierdziło że osoby te spożywały produkty pszczele w tym pierzgę. Zdaniem jednego z wybitnych rosyjskich badaczy (dr Naum Petrovich Joirich): Osoby spożywające pierzgę żyją dłużej; pokarm ten to prawdziwa skarbnica substancji odżywczych i leczniczych. Każde ziarno zawiera wszystkie substancje niezbędne do życia. 4. Wzmacnia system odpornościowy Jedno z badań przeprowadzonych przez doktora Petera Hernussa potwierdziło, że pyłek pszczeli jest również skuteczny w walce z chorobą nowotworową. Badanie przeprowadzono na grupie 25 kobiet cierpiących na nieoperacyjnego raka macicy. Ponieważ operacja była niemożliwa, kobiety poddano chemioterapii. U kobiet, którym podawano pyłek pszczeli stwierdzono większą ilość komórek układu odpornościowego, zwiększoną liczbę wytwarzanych przeciwciał oraz znaczną poprawę obrazu krwi. Pyłek pszczeli zminimalizował też skutki uboczne związane z chemioterapią – złagodził mdłości, zminimalizował wypadanie włosów i poprawił sen. 5. Łagodzi objawy alergii Pyłek pszczeli łagodzi symptomy alergii zmniejszając poziom histaminy w organizmie. Potwierdza to badanie przeprowadzone przez Dr med. Leo Conway z Denver. Zaobserwowano, że spośród badanych pacjentów spożywających pyłek, aż 94% z nich zupełnie pozbyło się objawów alergii. Pyłek pszczeli wykorzystywany jest również przy problemach z astmą i z zatokami. 6. Sposób na stres i depresję Ze względu na właściwości odżywcze i tonizujące pyłek pszczeli poprawia ukrwienie tkanki nerwowej, podnosi zdolność umysłową i wzmocnienia układ nerwowy, który może być osłabiony przez stres. To sprawia, że pyłek pszczeli jest jednym z najbardziej skutecznych naturalnych sposobów na stres. Pyłek polecany jest szczególnie osobom zestresowanym, cierpiącym na brak energii, w podeszłym wieku. Nawet małe dawki pyłku pszczelego podawane przez dłuższy okres mogą poprawić nastrój i zwiększyć wytrzymałość fizyczną, a tym samym zwiększyć chęć do życia. Chcesz mieć zdrową, młodą i lśniącą skórę? Pyłek pszczeli to bogactwo wielu witamin i mikroelementów. Pomaga w detoksykacji organizmu, redukuje powstawanie zmarszczek i przyspiesza proces gojenia (w leczeniu trudno gojących się ran polecam maść propolisowa, o której już wcześniej pisałam). Pyłek pszczeli – jak jeść? Możesz po prostu zjeść łyżeczkę pyłku przed jedzeniem do dodać do koktajlu, musli czy jogurtu. Pyłek pszczeli jest w smaku delikatniejszy niż pierzga, która ma lekki posmak propolisu (chociaż mi to zupełnie nie przeszkadza). Otoczka celulozowa zabezpiecza pyłek przed patogenami i utrudnia jednocześnie przyswajanie przez nasz organizm. Żeby pyłek miał jeszcze lepszą przyswajalność warto po niego sięgać w formie mikronizowanej, wystarczy zmielić granulki pyłku w zwykłym młynku do kawy. Zaleca się spożywać pyłek przez okres 30-60 dni. Zapobiegawczo, żeby wzmocnić organizm wystarczy jeść 1 łyżeczkę dziennie (ok. 6g). Jako ciekawostkę dodam, że jedna mała łyżeczka pyłku pszczelego to aż miesiąc pracy jednej pszczoły (zakładając, że pszczoła pracuje 8h dziennie). A każda kuleczka pyłku zawiera aż 2 mln ziarenek pyłku kwiatowego! To pokarm na wagę złota! Pyłek pszczeli to bardzo cenny i zdrowy pokarm, jednak osoby uczulone na produkty pszczele powinny zachować szczególną ostrożność. Pyłek pszczeli – gdzie go kupić? Pyłek można kupić w wielu sklepach ze zdrową żywnością, aptekach lub bezpośrednio od pszczelarza (warto poszukać pszczelarzy z terenów mało uprzemysłowionych, gdzie jest duża ilość lasów jak np. Mazury czy Podlasie). Zachęcam do korzystania z produktów ekologicznych. Tak produkty pszczele jak miód, pyłek pszczeli, pierzga czy propolis mogą być ekologiczne. Więcej na temat ekologicznych pasiek znajdziesz w moim artykule na temat właściwości miodu. A to co widzisz na zdjęciu to nie jest z pewnością smalczyk :) To pierzga w miodzie. W takiej wersji pierzga jest również dostępna. O pyłku pszczelim mówi się często. Produkt ten zna prawie każdy, natomiast słowo pierzga brzmi dla wielu osób dosyć obco. A szkoda. Okazuje się, że jest cenniejszy niż pyłek kwiatowy. Masz jakieś doświadczenia własne z pierzgą lub pyłkiem pszczelim? Podziel się koniecznie. Ryc. 1 - Produkt rozdrobniony („rozkruszony”) przez roztocze przechowalniane. Pszczoły zbieraczki odwiedzające kwitnące rośliny w poszukiwaniu pyłku zbierają go w formie tzw. obnóży pyłkowych, które następnie zanoszą do gniazda i składają w plastrach. Robotnice ubijają go w komórkach dodając pewną ilość nektaru i enzymów zawartych w ślinie. Następnie z tak przygotowanego pyłku, w wyniku procesu fermentacji wywoływanej przez bakterie mlekowe, powstaje produkt zwany pierzgą, która jest głównym pokarmem larw pszczelich. Stanowi ona podstawowe źródło białka w diecie pszczół, warunkuje pomyślny rozwój i stan ich zdrowia, oraz dobrą kondycję i siłę rodzin pszczelich, co w znacznej mierze decyduje o ich pomyślnej zimowli, produktywności i opłacalności produkcji pasiecznej. W związku z bogatym składem pierzgi w substancje odżywcze (aminokwasy, tłuszcze, węglowodany, witaminy, sole mineralne, mikroelementy) jest ona też pozyskiwana przez niektórych pszczelarzy jako surowiec dla przemysłu przetwórczego, do produkcji wartościowych odżywek, farmaceutyków i kosmetyków. W okresie obfitych pożytków pyłkowych, w silnych rodzinach pszczelich występuje często nadmiar pierzgi. Plastry wypełnione jej zapasami są zwykle odbierane przez pszczelarzy z uli i przechowywane w magazynach pszczelarskich jako rezerwa pokarmowa dla pszczół na wczesną wiosnę i inne okresy bezpożytkowe. Jako pokarm bogaty w składniki odżywcze, pierzga jest atrakcyjna nie tylko dla pszczół, lecz także dla innych stawonogów towarzyszących pszczołom w ich gniazdach i szkodników występujących w przechowalniach produktów pasiecznych. Wiąże się to ze znacznymi stratami w przechowywanych zapasach pokarmu pszczół, zwłaszcza ze strony niektórych gatunków szkodliwych owadów i roztoczy magazynowych o dużym znaczeniu gospodarczym i sanitarnym. Ryc. 2 - Zanieczyszczenia produktu zniszczonego przez rozkruszki. Badania laboratoryjne porażenia i zanieczyszczenia plastrów z pierzgą pszczelą przez szkodniki wykazały bogaty skład gatunkowy akaro-entomofauny i często też duże nasilenie występowania niektórych gatunków szkodników w zapasach tego produktu przechowywanych zwłaszcza w nieodpowiednich warunkach magazynowych (zbyt wysoka wilgotność i temperatura w pomieszczeniach, brak zabezpieczeń przed dostępem szkodników). Stopień porażenia produktu wyrażony liczbą szkodników w przeliczeniu na jego masę, bywa bardzo zróżnicowany i np. w przypadku rozkruszków magazynowych może wahać się zwykle początkowo od kilku do kilkuset, a w trakcie dalszego przechowywania, w skrajnych przypadkach może osiągać liczebność nawet do kilku tysięcy osobników w 1 kg produktu. W toku wieloletnich badań i obserwacji akaro-entomofauny produktów pasiecznych, w tym także pierzgi pszczelej, stwierdzono w niej występowanie około 30 gatunków stawonogów; były to głównie owady i roztocze synantropijne, powszechnie znane szkodniki przechowalniane. Spośród roztoczy kolonizujących osyp i plastry pszczele najczęściej i najliczniej znajdywano rozkruszki magazynowe, Acaroidea (rozkruszek mączny – Acarus siro L., rozkruszek polowo-magazynowy – Acarus farris (Oud.), rozkruszek drobny – Tyrophagus putrescentiae (Schr.), rozkruszek serowy – Tyrolichus casei Oud., rozkruszek wydłużony – Tyrophagus longior (Gerv.) roztoczek suszowy – Carpoglyphus latis (L.), roztoczek owłosiony – Lepidoglyphus destructor (Schr.), roztoczek domowy – Glycyphagus domesticus (De Geer), a także inne z rodzajów Acarus, Michaelopus, Thyreophagus, Tyrophagus). Obecność tych szkodników w produkcie na początkowym etapie porażenia, ze względu na niepozorne zabarwienie i niewielkie wymiary ciała, jest trudna do stwierdzenia. Dopiero po pewnym czasie pojawiają się zmiany w wyglądzie i konsystencji porażonej pierzgi w plastrach, z których osypuje się rozdrobniony („rozkruszony”) produkt w formie drobnocząsteczkowego pyłu, w którym pod mikroskopem można zauważyć żywe i martwe rozkruszki, fragmenty ich ciał, wylinki i produkty przemiany materii (ryc. 1-6). Ryc. 3 - Rozkruszek drobny (Tyrophagus putrescentiae (Schr.)) – roztocze pod mikroskopem stereoskopowym. Doświadczenia biologiczne na niektórych gatunkach rozkruszków przeprowadzone na pierzdze jako pokarmie potwierdziły opinie, że ta grupa stawonogów ze względu na duży potencjał biologiczny, stosunkowo wysoką płodność i szybki rozwój, należy do najważniejszych szkodników tego produktu (Chmielewski 2000). Szkodniki te tworzą często kolonie mieszane, a towarzyszą im zwykle gatunki drapieżne, np. sierposz rozkruszkowiec (Cheyletus eruditus (Schr.)) i inne (Melichares spp.), które są ich wrogami naturalnymi spotykanymi powszechnie w pasiekach (ule, magazyny i pracownie pasieczne, przechowalnie zapasowych plastrów, surowca woskowego, propolisu i innych produktów pasiecznych). Do owadów powszechnie spotykanych w zmiotkach z uli i pomieszczeń pasiecznych, a także w plastrach z pierzgą należą chrząszcze z rodzin czarnuchowatych (Tenebrionidae), a głównie trojszyki (trojszyk ciemny – Tribolium madens (Charp.), trojszyk gryzący – Tribolium castaneum Herbst., trojszyk ulec – Tribolium confusum Du Val), mącznik młynarek (Tenebrio molitor L.), a także skórnikowatych (Dermestidae), z tak pospolitymi gatunkami jak skórnik słoniniec (Dermestes lardarius L.), skórnik kolczatek (Dermestes maculatus De Geer) i mrzyk muzealnik (Anthrenus museorum L.). W odpadkach produktów pasiecznych i plastrach z resztkami pierzgi obserwowano też często takie gatunki chrząszczy, jak np. pustosz kradnik (Ptinus fur L.), wymiecinek drobny (Enicmus minutus L.) i żerujące na pleśniach zatęchlaki (Cryptophagus). Niekiedy odwiedzają je też pospolite w pasiekach i wielożerne skorki (Forficula auricularia L.). W pyle organicznym i kurzu gromadzącym się w szczelinach uli i zakamarkach pomieszczeń pasiecznych można zauważyć często liczne gatunki gryzków zwanych też psotnikami, jak np. psotnik kołatek (Liposcelis divinatorius Műller), lalotek (Lachesilla pedicularia L.), zakamarnik (Atropos) i in. (Corrodentia), które mogą przechodzić też na plastry z zapasami pokarmu pszczół, zasiedlać je, uszkadzać i infekować mikroorganizmami (grzyby pleśniowe). Spośród motyli do najpospolitszych w siedliskach pasiecznych należą barciaki, popularnie nazywane motylicami (barciak mniejszy – Achroia grisella (F.), barciak większy – Galleria mellonella L.), a niekiedy, głównie w magazynach, liczne mkliki zwane też „molami spożywczymi” (np. mklik daktylowiec – Cadra cautella Wlk., mklik próchniczek – Ephestia elutella Hűbner, mklik mączny – Anagasta kűhniella Zeller), omacnica spichrzanka – Plodia interpunctella Hűbner), których gąsienice niszczą i uszkadzają plastry, a żerując na produktach żywnościowych zanieczyszczają je swymi odchodami, wylinkami i oprzędami. Plastry, w tym zwłaszcza te wypełnione zapasami pokarmu pszczół (pierzga, miód) są też często atakowane i niszczone przez gryzonie, głównie myszy wnikające do uli, które są szczególnie groźnymi szkodnikami w czasie zimowania rodzin pszczelich. Mogą one wyrządzić także poważne szkody w plastrach przechowywanych w pracowniach i magazynach pasiecznych, a poza tym są przenosicielami innych szkodników (np. roztoczy) i patogenów. Skutki porażenia pierzgi i pyłku przez szkodniki Ryc. 4 - Roztoczek domowy (Glycyphagus domesticus (De Geer)) – formy przetrwalnikowe (hypopusy) – widok spod mikroskopu stereoskopowego. Szkodliwe stawonogi towarzyszące pszczołom w ich gniazdach, występujące w ulach i przechowalniach plastrów z zapasami pokarmu pszczół, powodują znaczne szkody polegające nie tylko na ubytku masy porażonego produktu na skutek żerowania szkodników, ale głównie na znacznym pogorszeniu jego jakości i wartości odżywczej. Skutkiem porażenia pierzgi i pyłku przez szkodniki jest ich zanieczyszczenie odchodami, wylinkami, martwymi i żywymi osobnikami w różnych stadiach rozwojowych ( jaja i formy przetrwalnikowe), co wpływa niekorzystnie na ich cechy organoleptyczne (odrażający smak, nieprzyjemny zapach, nietypowa konsystencja i wygląd). Ekskrementy szkodników są higroskopijne, pochłaniają wilgoć z otoczenia, powodują nadmierne zawilgocenie produktu i pogarszają warunki jego przechowywania. Niektóre gatunki stawonogów są przenosicielami bakterii i grzybów, którymi infekują porażone produkty. Przyczyniają się w ten sposób do zainicjowania procesów gnilnych, pleśnienia i fermentacji. W rezultacie pszczoły nie korzystają z pierzgi poprzerastanej strzępkami grzybni i zapleśniałego pyłku, które jako tzw. „pyłek skamieniały” są przez nie usuwane z komórek plastra i wyrzucane z uli. Owady i roztocze występujące w plastrach z pierzgą, podobnie jak i w innych produktach przechowywanych, należą do szczególnie uporczywych i kłopotliwych szkodników, a walka z nimi jest niezwykle trudna. [...] - część treści ukryta, w całości dostępna tylko dla zalogowanych e-Prenumeratorów Prof. dr hab. Wit Chmielewski Instytut Ogrodnictwa, Oddział Pszczelnictwa, Zakład Produktów Pszczelich; ul. Kazimierska 2, 24-100 Puławy; Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. Zamów prenumeratę czasopisma "Pasieka" Pierzga to zakonserwowany przez pszczoły pyłek kwiatowy. Obnóża (porcje pyłku kwiatowego zebranego przez pszczoły gromadzone w tzw. koszyczkach na trzeciej parze odnóży) zostają złożone przez pszczołę lotną (pszczoły zbieraczki) do komórki plastra i zwilżone przez pszczołę ulową (robotnice) wydzieliną gruczołów ślinowych i miodem, a następnie ubite w komórkach główką w celu zabezpieczenia go przed dostępem powietrza. Pozyskana, lekko wysuszona Celina Habryka W warunkach beztlenowych mieszanina pyłku, miodu i śliny pszczół w temperaturze ula, ok. 30°C, ulega fermentacji wywołanej przez bakterie mlekowe, a zarazem zakonserwowaniu. Pierzga jest głównym pokarmem larw pszczelich, stanowi podstawowe źródło białka w diecie pszczół, warunkuje ich dobrą kondycję oraz pomyślny rozwój i stan ich zdrowia. Ma wyższą wartość odżywczą niż pyłek, lepszą przyswajalność i bogatszy skład chemiczny. Jest pokarmem o dużej zawartości białka, witamin, składników mineralnych, aminokwasów, tłuszczów, węglowodanów. Jest lepiej przyswajalna przez nasz organizm niż pyłek kwiatowy, ponieważ w procesie przetwarzania pyłku na pierzgę zostają rozpuszczone otoczki pyłkowe, a przyswajalność witamin wzrasta kilkunastokrotnie. W składzie pierzgi znajdują się: witaminy: A, B1, B2, B6, B12, C, D, E, K, P i PP oraz pierwiastki: potas, żelazo, selen, magnez, miedź, krzem, chlor, siarkę, mangan, a także enzymy: inwertaza, katalaza, pepsyna, trypsyna, lipaza, laktaza. Zawartość jakościowo-ilościowa enzymów jest inna niż w pyłku kwiatowym, ponieważ dochodzą enzymy pochodzenia zwierzęcego przekazane przez pszczołę. [...] - część treści ukryta, w całości dostępna tylko dla zalogowanych e-Prenumeratorów Pierzga w naszej diecie Pierzga ma specyficzny, lekko kwaskowaty smak. Nie jest tak słodka jak miód. Powinna być spożywana w dawkach nieprzekraczających trzy łyżeczki dziennie. Można ją przyjmować na wiele sposobów: prosto z opakowania dokładnie i powoli gryząc granulki, robiąc roztwór wodny z wody przegotowanej lub mleka w ilości pół łyżeczki pierzgi na pół szklanki lub mieszając z miodem, który wzmacnia korzystne działanie pierzgi. Najlepsze efekty wspomagające organizm uzyska się spożywając ją dwa razy dziennie. Wypijając rano na czczo, a drugą porcję wieczorem rozpuszczając ją na 12 godzin przed wypiciem. Moczenie pierzgi przez całą noc lub cały dzień wzmacnia jej działanie. W przypadku poważnych schorzeń wątroby zalecana dzienna dawka pierzgi to 10 g trzy razy dziennie, około dwie godziny po posiłku. Efekty suplementacji pierzgi można zaobserwować już po tygodniu jej przyjmowania. Pierzga może być używana przez wszystkich: dzieci, młodzież, osoby w sile wieku i starsze. Nie mogą jej używać jedynie osoby uczulone na produkty wytworzone przez pszczoły. Pierzga w diecie pszczół Pierzga decyduje o rozwoju rodziny pszczelej przede wszystkim w okresie wczesnowiosennym oraz w sierpniu, ponieważ jest pokarmem białkowym pszczół oraz głównym źródłem witamin i składników mineralnych. Niekorzystne warunki dla rodzin pszczelich stwarza brak pyłku w okolicy pasieki. Większa ilość pyłku występuje w okresie kwitnienia mniszka lekarskiego, rzepaku, nawłoci czy wrzosu. Pierzga ma podobne właściwości jak pyłek, ale ma korzystniejsze oddziaływanie na organizm pszczół, ponieważ jest mieszaniną pyłków z różnych roślin. Większość pyłku pszczoły składają w plastrach przylegających bezpośrednio do czerwiu oraz w plastrach zamykających właściwe gniazdo, czyli rodnię. Zużycie pierzgi przez rodzinę pszczelą wynosi od 15 do 45 kg rocznie. Znaczną jej część zużywają 3-6-tygodniowe pszczoły karmicielki do produkcji mleczka pszczelego i karmienia larw. Skład chemiczny pierzgi ma istotny wpływ na jakość pokarmową mleczka pszczelego, a tym samym rozwój rodziny pszczelej. [...] - część treści ukryta, w całości dostępna tylko dla zalogowanych e-Prenumeratorów Pozyskiwanie pierzgi Pozyskiwanie pierzgi w czystej postaci w dużych ilościach jest trudne ze względów technicznych. Można ją pozyskiwać zarówno na potrzeby rodzin pszczelich, jak i w celu spożywania przez ludzi. Pszczoły rozmieszczają ją na plastrze dość nieregularnie, zarówno w starych, jak i nowych komórkach. Oczyszczona pierzga oferowana do Teresa Kobiałka Najczęściej gromadzą ją w pobliżu czerwiu. Dość rzadko zdarza się zgromadzenie dużej ilości pierzgi w jednym plastrze. Duże ilości pierzgi powinny być pozyskiwane tylko podczas obfitych pożytków pyłkowych, co odbywa się bez uszczerbku zaopatrzenia rodzin pszczelich w pokarm pyłkowy w czasie obfitego czerwienia. Do pozyskiwania pierzgi powinno się używać plastrów jasnych, które należy wstawić do gniazda jako pierwsze za kratą odgrodową lub jako ostatnie. Pierzgę można pozyskiwać również z plastrów przeznaczonych do przetopienia. Przy zwartym wypełnieniu komórek pierzgę łatwiej jest wydobyć mechanicznie. Niestety, jak dotąd nie opracowano wydajnego urządzenia, przy pomocy którego można by oddzielać pierzgę od plastrów bez zanieczyszczania jej woskiem oraz innymi składkami plastra pszczelego. Najprostszym sposobem pozyskiwania jest ręczne wydłubywanie komórki po komórce. Jest ono jednak bardzo pracochłonne i żmudne. Można go stosować przy pozyskiwaniu niewielkich ilości na potrzeby własne. [...] - część treści ukryta, w całości dostępna tylko dla zalogowanych e-Prenumeratorów Niektórzy pszczelarze pozyskują pierzgę ręcznie, dzięki czemu pozostaje ona wolna od zanieczyszczeń, jest to jednak bardzo pracochłonne. Pierzgę ręcznie wydobywa się przy pomocy rurki o średnicy 5 mm z zaostrzonymi krawędziami, ze sprężynowym mechanizmem tłoczkowym w środku. Pierzga wzmacnia nasze zdrowie, osłabione po chorobie. Ona siły nam przywraca, stosować się ją opłaca. Jerzy Gala Ponadto do wyjmowania pierzgi z komórek służy również odsklepiacz widelcowy z odpowiednio wygiętymi kolcami w odległości 15 mm od końca lub też zwykły widelec. W tym celu górne części komórek plastra należy ściąć nożem aż do powierzchni pierzgi, którą zdrapuje się aż do węzy pociągając widelcem z góry na dół. Proces ten wykonuje się po odwróceniu plastra na drugą stronę. Uzyskaną pierzgę wraz z pokruszonymi resztkami komórek plastra powinno się zwilżyć płynnym miodem w ilości 25-30 dag na 1 kg pierzgi i zmielić w maszynce do mięsa. Rozdrobnioną masę ponownie miesza się z miodem, aby zawierał 20-25% pierzgi. Dokładnie rozciera się do uzyskania jednolitej, półpłynnej masy. Mieszaninę wlewa się do wysokiego naczynia celem sklarowania i po około dwóch tygodniach wszystkie lekkie zanieczyszczenia, np. resztki komórek plastra czy wosk wypłyną na powierzchnię. Pierzga w tym czasie opadnie na dno. [...] - część treści ukryta, w całości dostępna tylko dla zalogowanych e-Prenumeratorów Kolejnym sposobem pozyskiwania czystej pierzgi jest użycie specjalnego urządzenia skonstruowanego do tego celu. Najlepiej nadają się plastry wypełnione pierzgą niemal w 100% lub takie ich części, gdzie pierzga ułożona jest zwarcie. Plastry z pierzgą najpierw trzeba zamrozić, a następnie rozdrabnia się je na maszynie. Zmrożony wosk łatwo się kruszy i oddziela od grudek pierzgi. Część oprzędów komórek zostaje i trzeba je usunąć ręcznie. Zasada działania maszyny i jej budowa podobna jest do tradycyjnej młocarni zębowej, której elementami roboczymi są zęby w bębnie i zęby w klepisku. W przypadku maszyny do pierzgi zęby służą do rozdrabniania plastra, a ponieważ jest on zmrożony, dzieli się na frakcje. Wentylator oddziela wosk od grudek pierzgi. Warunkiem właściwego działania maszyny jest dobre zmrożenie plastrów. Bęben rozdrabniający pierzgę oraz wentylatory wydmuchujące drobiny wosku i innych zanieczyszczeń są elementami roboczymi w maszynie do pozyskiwania pierzgi. Za pomocą przekładni pasowych napęd przekazywany jest od niezależnych silników elektrycznych. Pierzgę po obróbce maszyną należy jeszcze doczyścić i dosuszyć, aby można ją było przechowywać przez długi czas. Cdn. mgr inż. Celina Habryka Uniwersytet Rolniczy w Krakowie Bibliografia Chmielewski W., 2003, Szkodniki pierzgi, Pasieka 3, 57-59. Chmielewski W., 2011, Szkodliwe stawonogi występujące w pierzdze pszczelej, Pasieka 6, Gala J., 2002, Wartość biologiczna pyłku i pierzgi, Pszczelarstwo, 6, 8-9. Hołderna-Kędzia E., Kędzia B., 2005, Leki z pasieki, Drukarnia Księży Werbistów, Włocławek. (odczyt Janik M., 2010, Pozyskujmy pierzgę, Pasieka, 1, 22-24. Jung Cz.,2007, Pierzga pszczela. Pasieka, 4, 16-17. Kędzierska-Matysek M., 2014, Produkty pszczele, znaczenie biologiczne i właściwości lecznicze, Przemysł Spożywczy, 11, 34-37. Modelski M., 2002, Różne sposoby pozyskiwania pierzgi, Pszczelarstwo, 9, 23. Piekarz B., 2011, Pierzga, Pszczelarstwo, 6, 20. Trzybiński S., 2012, Wszystko o pyłku i jego pozyskiwaniu. Część 7. Pierzga ważna i niedoceniana. Zamów prenumeratę czasopisma "Pasieka" fot. Adobe Stock Spis treści: Co to jest pierzga pszczela? Właściwości lecznicze Zastosowanie pierzgi Przeciwwskazania do stosowania pierzgi Co to jest pierzga pszczela? To podstawowy pokarm pszczół składający się ze zbitego miodu, śliny pszczelej oraz pyłku kwiatowego. Mieszanka ta w ulu pod wpływem bakterii mlekowych fermentuje. Powstały w procesie fermentacji kwas mlekowy chroni pierzgę przed zepsuciem. To sposób, w jaki pszczoły wydłużają trwałość swojego pokarmu. Pierzga pszczela ma kształt drobnych, żółtych kulek, które są gromadzone na plastrach ula. Pszczelarz pozyskuje pierzgę bezpośrednio z ula. Nie można jej jednak zbierać do końca, bo wtedy pszczoły nie będą miały co jeść. Chcąc uzyskać kilogram pierzgi należy zebrać produkt nawet z 20 prostokątnych ramek, na których rozpościerają się plastry pszczele. Jak smakuje pierzga pszczela i jaka jest jej cena? Ze względu na obecność kwasu mlekowego pierzga pszczela ma lekko kwaśny, żywiczny smak. Kulki pierzgi rozpuszczają się na języku uwalniając słodycz i nuty zapachowe kwiatów. Ze względu na niską wydajność pozyskiwania pierzgi, jej cena jest wysoka i waha się w granicach 150-350 zł za kilogram produktu. Im mniejsze opakowanie, tym wyższa cena. Właściwości lecznicze pierzgi pszczelej Właściwości pierzgi są zbliżone do właściwości pyłku kwiatowego, jednak składniki z pierzgi są szybciej i skuteczniej wchłaniane. To bardzo dobry produkt wzmacniający organizm w okresie jesienno-zimowym. Sprawdza się także jako środek pobudzający apetyt i trawienie, dlatego często stosuje się go w okresie rekonwalescencji po ciężkiej chorobie lub operacji. Przyczynia się do uszczelnienia naczyń krwionośnych i zmniejszenia ryzyka rozwoju nadciśnienia tętniczego. Pierzga pszczela to naturalny środek multiwitaminowy. Jest bogata w: witaminy z grupy B, C, A, PP, E, kwasu foliowego; zawiera dodatkowo cynk, miedź, mangan, chrom, selen. To dobre źródło aminokwasów siarkowych, które wzmacniają włosy i paznokcie (są ich budulcem). Pierzga ma także właściwości przeciwbakteryjne i wspomagające zdrowie jelit. Jest zalecana osobom cierpiącym na choroby układu pokarmowego – w dolegliwościach jelitowych, w tym w zespole jelita drażliwego. Pomaga w walce z anemią, stanami zmęczenia oraz wyczerpania, zarówno psychicznego jak i fizycznego. fot. Adobe Stock Zastosowanie pierzgi pszczelej Jak stosować pierzgę pszczelą? Produkt ten można nie tylko jeść, ale także stosować na skórę. Zazwyczaj spożywa się nie więcej niż 1 łyżkę dziennie. Najlepiej jest zacząć od mniejszych ilości np. 1 łyżeczki. Pierzgę można dodawać do: owsianki/jaglanki, koktajlu, jogurtu, sałatki owocowej Pierzga pszczela jest dość twarda, dlatego zaleca się, by ją wcześniej namoczyć w zimnej wodzie. Łyżeczkę pierzgi zalej 1/3 szklanki zimnej wody i odstaw na minimum 3 godziny, najlepiej na całą noc. Dzięki temu produkt zmięknie. Spróbuj jak smakuje pierzga pszczela! Pierzga wmasowywana w skórę, ujędrnia ją i doskonale nawilża. Pobudza procesy przeciwstarzeniowe i produkcję kolagenu. Zawarty w niej kwas mlekowy pozwala na usunięcie zrogowaciałego naskórka i jego odnowę. Jest składnikiem olejków oraz maseczek do twarzy. Przeciwwskazania do stosowania Wszystkie produkty pszczele mają silne właściwości alergizujące. Jeśli jesteś alergikiem, zachowaj szczególną ostrożność wprowadzając ją do diety. Zrezygnuj z jej stosowania, jeśli wiesz, że masz alergię na którykolwiek inny produkt pszczeli. Ze względu na niedojrzałość układu odpornościowego, nie podawaj pierzgi małym dzieciom do 3 roku życia. Dowiedz się więcej o produktach pszczelich:Wosk pszczeli - właściwości i zastosowaniePropolis – co można z niego przygotować?Pyłek kwiatowy - właściwości i zastosowanie

pierzga pszczela opinie forum